ความคิดเห็นที่ 1 ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่สิบห้า เอาอีกแล้ว เฮ้อออ มันจะตามล้างตามผลาญกันถึงไหน ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านเพราะท้อง ฉันวางเฉยกับครอบครัวพี่หนิงมาตลอด ไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่รับฟังรับรู้อะไร ฉันบอกเด็กในบ้านห้ามเอาเรื่องที่เกี่ยวกับบ้านนั้นมาเล่า ฉันอยากมีอารมณ์แจ่มใส แม้ว่าบางครั้งเห็นหลังคาบ้านนั้นแล้วจะรู้สึกจี๊ดๆปรี๊ดๆขึ้นมาในใจ เห็นรถโดนกรีดทั้งคัน โมโหนั่นมันแหงมๆแหละ ปนสงสัยว่าใครทำ ตัวการที่เข้าข่ายผู้ต้องสงสัยมีสองคน ..หนิมกับเชอร์รี่ ฉันขับรถไปส่งน้องหนอนกับน้องรุ้งที่โรงเรียนแล้วขับกลับมาบ้าน พยายามคิดว่าผู้คนที่เขามองรถเราด้วยความสนใจนั้นเพราะคนขับสวย 5555 ลองคิดดูสิคะว่าถ้าคุณนั่งรถไปบนท้องถนนแล้วเห็นผู้หญิงคนหนึ่งขับรถป้ายแดง โดนกรีดรอบคัน คุณจะรู้สึกอย่างไร คงต้องรู้สึกมั่งแหละน้า โชคดีที่กลับบ้านเรียบร้อยปลอดภัย ไม่ลงจากรถไปถามสายตาสงสัยของชาวบ้าน ชีวิตฉันนี่มันมีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน โทร.ไปลางาน พร้อมกับพยายามโทร.หาพี่หนิงที่โรงแรมที่โอมาน ไม่ทัน ลูกเรือออกจากโรงแรมไปสนามบินเพื่อบินกลับกรุงเทพก่อนฉันโทร.ไปประมาณครึ่งชั่วโมง เครื่องลงตอนสี่โมงเย็น เอาไงดี โทร.ไปถามพี่ที่ซี้กันในแผนกจัดตารางบิน ถามตารางบินสองตัวการต้องสงสัย หนิมไปบินตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้า กลับพรุ่งนี้เย็น เชอร์รี่ว่างสองวัน ... คราวนี้พุ่งเป้าไปที่เชอร์รี่ แล้วจะจับหล่อนได้อย่างไร เอาหละ คิดได้ละ ..ไปแจ้งความ อ้อ ต้องแจ้งประกันด้วย ประกันบอกจะไปรอที่สถานีตำรวจเลย ตำรวจที่โรงพักจำหน้าฉันได้ ก่อนหน้านั้นฉันไปแจ้งความพี่หนิงกับน้องสาวเขาทำร้ายร่างกายฉัน มีแซวด้วยว่า ผู้หญิงมาแจ้งความโดนแฟนตี แล้วท้องมาแบบนี้ทู้กราย อายเค้ามั้ยล่ะ ตำรวจกับตัวแทนบริษัทประกันมาทำแผนที่บ้าน สรุปว่า สงสัยคู่กรณีฉันคนใดคนหนึ่งทำ ไม่ก็ว่าจ้างมืออาชีพมาทำ มีด้วยเหรอ อาชีพรับจ้างกรีดรถ ฉันต้องไปจ้างมากรีดหน้าสองคนนั่นมั่ง โมโหอีกแล้ว ฉันนั่งไม่ติด ไปรับลูกไม่ไหว ไม่อยากขับรถออกไปเป็นเป้าสายตามนุษย์อีก รถของพี่หนิงไม่อยู่เพราะ เวลาไปบิน พี่หนิงจะขับรถไปจอดทิ้งไว้ที่สนามบิน เพื่อความสะดวกและอิสระเสรีของเขานั่นเอง จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:21:26 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 2 ปวดหัวจนต้องเอายาหม่องมาทา ยาดม ยาหอมรอบตัวไปหมด ไม่กล้าทานยาอื่น เกรงจะอันตรายต่อลูกในท้อง หกเดือนแล้วตอนนั้น เวลาฉันอารมณ์เสีย เด็กในท้องจะดิ้นมาก เขาอาจจะกำลังพยายามสื่อสารกับแม่ของเขาว่าอย่าโมโหนักเลย เดี๋ยวหนูออกมาเป็นเด็กขี้หงุดหงิดนะ ฉันเอาหนังสือสวดมนต์เล่มเล็กที่มีอยู่ในกระเป๋าถือออกมา อ่านบทสวดมนต์ไปเรื่อยๆ ฉันเคยเรียนภาษาบาลีหลายคอร์สมาก สามารถอ่านบทสวดมนต์พอเข้าใจ ท่องจำได้มากมายจนตอนนี้ไม่ต้องใช้หนังสือสวดมนต์แล้ว ขอเตือนท่านสุภาพสตรีที่กำลังท้องทั้งหลายว่า อาการหงุดหงิดขี้โมโห เอาโมหะเป็นที่ตั้งนั้นทำร้ายชีวิตน้อยๆในท้องอย่างมหันต์ นอนพัก ดูนาฬิกา บ่ายสาม เดี๋ยวพี่หนิงคงกลับบ้านแล้ว เครื่องลงสี่โมงเย็น น่าจะถึงบ้านไม่เกินหกโมง ฉันจะคอยดูพี่หนิงว่าจะทำหน้าแบบไหนยามเห็นรถในสภาพนั้น บอกนวลให้ไปรับน้องๆแทนฉัน ฉันเอาน้องเมฆมาดูแล ลูกหลับ ฉันหลับตามด้วยความอ่อนเพลียยิ่งนัก ตื่นมาอีกทีเพราะน้องเมฆตื่นและร้องเรียก คงหิว นวลรับน้องสองคนกลับมาแล้ว ฉันฝืนลุกขึ้นมาทำกับข้าว กับข้าวที่ทำ คืออาหารง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ฉันชอบทำอาหารตั้งแต่ยังอยู่กับคุณแม่แล้ว เรียนรู้เทคนิคมาจากคุณแม่ วันไหนนึกอยากทำอะไรที่ไม่แน่ใจว่าทำเป็นก็โทร.ถามคุณแม่ ต่อมาเมื่อฉันหย่ากับพี่หนิงแล้ว พี่หนิงบอกกับใครๆว่า เขาไม่ควรเลิกกับฉันเลย เพราะรินดูแลเขาอย่างดีที่สุด เสื้อผ้าหอมเรียบเนี้ยบ ทำอาหารอร่อย(แต่เสน่ห์ปลายจวัก ไม่ยักผูกใจเขาได้เท่าเสน่ห์บนเตียง) อยู่กับเชอร์รี่ กินแต่กับข้าวถุง ...สมน้ำหน้า ทานอาหารกันจนเสร็จ ฉันดูเด็กสองคน (ลูกเธอและลูกเรา ..)ทำการบ้าน หนึ่งทุ่มกว่าแล้ว พี่หนิงยังไม่กลับเลย จะว่าเครื่องดีเลย์คงไม่ใช่ เนื่องจากหากเครื่องดีเลย์ ทางบริษัทจะโทร.บอกที่บ้านของลูกเรือทุกคน ยกเว้นกรณีดีเลย์เล็กน้อย จะถือว่าปกติ อ้าว นั่นไง โทรศัพท์ดัง ฉันรีบรับโทรศัพท์เพราะร้อนใจอยากให้พี่หนิงกลับมาบ้านเร็วๆ จะได้มาดูรถก่อนที่ฉันจะเอาไปซ่อม เสียงที่คุ้นเคยแต่ไม่อยากได้ยินดังมาตามสาย “นี่ๆ อีรินเอ๊ยยยยย เมริงจะท้องกี่ที ผัวเมริงก็ยังมาหากรูอยู่ดี ไม่เชื่อมาดู ตอนนี้อยุ่ที่...........(บอกชื่อร้านอาหารไม่ไกลจากบ้านฉันนัก) นังเชอร์รี่อีกละ มันจะเอายังไของมัน โมโหๆๆๆๆ สุดขีด ลุกขึ้นคว้ากระเป๋า ขับรถที่โดนกรีดออกไปที่ร้านอาหารที่เชอร์รี่โทร.มาบอก ...ไปดูให้เห็นกับตาว่าจริงหรือเปล่า ลืมนึกถึงลูกในท้อง ลืมนึกถึงเหตุผลอะไรทั้งหมด เมื่อเลี้ยวรถเข้าไปในร้านอาหารแห่งนั้น ฉันเห็นรถพี่หนิงจอดอยู่ ฉันจอดรถติดกับรถเขา เดินเข้าไปในร้านนั้น ซึ่งเป็นร้านอาหารริมบึงเล็กๆ พี่หนิงนั่งหันหลังให้ฉันอยู่ เชอร์รี่นั่งหันหน้ามาทางฉัน แต่งตัวสวยเชียว แต่สวยแบบของหล่อน ไม่ใช่เทสต์ของฉันเลยจนนิดเดียว จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:22:22 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 3 ฉากนี้ตบตีกันอีกแล้ว เหมือนละครเลย ขอบรรยายให้เห็นภาพกันชัดๆ เพราะฉันจำวันนั้นได้แม่นยำมาก วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2539 ฉาก......ร้านอาหารแบบเรือนไทยบ้านๆ ไม่หรูหรา เหมือนเป็นศาลาริมน้ำที่เชื่อมต่อกันหลายหลัง ตัวละคร 1. หนิง ---- ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี เข้าขั้นเพอร์เฟ็ค ประมาณติ๊กเจษ (แต่สูงกว่า) 2. ริน ---- หญิงสาวหน้าตาดี แต่ดูเหนื่อยโทรม สวมชุดคลุมท้องป็นชุดแสคคอกลมแขนกุดตัดด้วยผ้ายีนส์ ชนิดบางสีซีด ปักลายดอกไม้น่ารัก หากหน้าตาเธอน่ากลัวมาก 3. เชอร์รี่ ----หญิงสาวหน้าตาดีอีกคน แต่นัยน์ตามีแววเลว (อิอิ) สวมเสื้อยืดแขนล้ำสีชมพูแปร๋นแจ๋นแจ๋ สอดชายไว้ในกางเกงยีนส์ขาแคบคับติ้ว ดูเป็นนางร้ายมั่กๆ ( ก้อหล่อนมันนางร้ายนี่นา) สวม รองเท้าส้นตึกสีแดง (คิดได้ไง แดงกะชมพูเนี่ยนะ) ตัวประกอบ พนักงานเสิร์ฟสามสี่คน ...ประชาชนทั้งหลายที่นั่งทานอาหารตามโต๊ะต่างๆ เวลาตัวละครทะเลาะกัน เหล่าบรรดาตัวประกอบจะหันมามองเป็นตาเดียว เขียนเรื่อยเปื่อยไปให้มันหนุกหนานบนความเศร้าบ้าง เพื่อจะได้ไม่ร้องไห้เองเวลาพิมพ์ตอนนี้ค่ะ ฉันเดินเข้าไปที่โต๊ะ ตาอันแสนไวของฉันมองเห็นโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะอาหารนั่นหนึ่งเครื่องซึ่งไม่ใช่เครื่องของพี่หนิง เป็นเครื่องรุ่นเดียวกับที่ฉันใช้ ตอนนั้นมือถือยังแพงอยู่มาก หนอย...นี่หล่อนซื้อเองหรือพี่หนิงซื้อให้ ชิชะ... นอกจากตาไวแล้ว ฉันยังสมองไวพอๆกับมือที่หยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา ปาลงไปในบึงนั่นแหละ น้ำแตกกระจาย ฉันตาไวอีกครั้ง เห็นหม้อไฟตั้งอยู่ ยกขึ้นมาไม่กลัวร้อนมือเลย สาดโครมเข้าไปที่หน้าเชอร์รี่ เสียดายหม้อไฟมันกลายเป็นหม้อเย็นไปแล้ว เชอร์รี่เลยไม่ทันเสียโฉม กว่าหล่อนกับพี่หนิงจะตั้งตัว ฉันก็จิกหัวมัน (จิกจริงๆนะ) ตอนนั้นมันดัดผมหยิก ฟูฟ่องไปทั้งหัว ฉันรวบผมมันขึ้นมา พี่หนิงอีกแหละที่เป็นตัวขัดขวางไม่ให้ฉันจัดการเชอร์รี่ ตอนนั้นเรี่ยวแรงฉันมาจากไหนไม่รู้ รู้ว่ามากกว่าตอนทะเลาะกับน้องสาวพี่หนิงเสียอีก จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:23:16 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 4 พี่หนิงจับตัวฉันไว้ เลยกลายเป็นเหมือนว่าพี่หนิงดึงรั้งตัวฉันให้เป็นเป้านิ่งเพื่อให้ยัยผลไม้โจมตี หล่อนเริ่มด้วยการจิกหัวฉันบ้าง แล้วดึงแรงๆ แรงพอๆกับที่ฉันจิกหล่อนมั้ง พี่หนิงบอก “หยุดเถอะริน มาได้ไง” พูดโง่ๆอีกแล้ว “ก็อีนี่ไง มันโทร.บอกริน พี่หนิงเลว เลวที่สุด .....” ฉันสะบัดตัวจากพี่หนิงได้อีก พอฉันยกมือขึ้นจะตีหล่อน หล่อนกลับจับมือฉันแน่นแล้วกัดๆๆ ตรงหลังมือซ้าย กัดไม่ปล่อย ฉันเจ็บมาก เลยกระทำการที่สมองคิดได้ตอนนั้น คือ..(ขอโทษค่ะ มันเป็นการกระทำที่สุดจะแย่ ..อย่าเอาอย่าง) ถ่มน้ำลายใส่หน้าร้ายๆของหล่อนเต็มที่ ...โหยยยย สะใจมาก ขอบอก พี่หนิงเป็นฝ่ายจับตัวเชอร์รี่ไว้บ้าง เขาตวาดเสียงดังอย่างโมโหหนัก ว่า “พอได้แล้ว ทั้งสองคนเลย อายคนเค้ามั่ง” ทีอย่างนี้มาอาย เชอร์รี่เอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกงพี่หนิง หยิบกุญแจรถพี่หนิงออกมา วิ่งออกไปที่รถพี่หนิงแล้วขับออกไป ฉันวิ่งตาม ไม่ทัน พี่หนิงตามมารั้งตัวฉันไว้ “กลับบ้านเถอะริน” พี่หนิงเห็นรถที่โดนกรีดพอดี เขาเงียบกริบ ไม่พูดอะไร เอากุญแจรถจากฉันแล้วขับรถพาฉันกลับบ้าน ฉันร้องไห้อย่างรุนแรง ร้องมากมาย อาการปวดหัวตั้งแต่เช้าทวีขึ้นอีก ปวดหัวจนมึนตื้อ ทั้งปวดแสบปวดร้อนในใจ ฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก ต้องค่อยๆสูดลมหายใจลึกๆ อย่าเพิ่งตาย..ฉันบอกตัวเอง หากตายตอนนี้แล้วลูกจะอยู่อย่างไร ลูก...ทำให้ฉันยังตายไม่ได้ คนที่เบื่อความรัก ความห่วงใยของแม่แล้วมัวไขว่คว้าหาความรักจาก “คนอื่น” น่าจะหันไปมองความรักที่ไม่มีอะไรควรสงสัยเคลือบแคลงจากแม่เราบ้างนะ พี่หนิงเงียบ ไม่ปลอบโยน ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น น้ำตาของฉันไม่เคยทำให้ใจอ่อนหรือรู้สึกผิดเลยหรือไร ฉันมองที่หลังมือซ้ายของตัวเอง แผลที่โดนเชอร์รี่กัดเป็นรอยฟันลึกลงไปในผิวจนเลือดออก ฉันส่งมือให้พี่หนิงดู พี่หนิงหน้าหงิก ไม่พูดตามเคย เออสิ ไม่พูดก็อย่าพูด กลับถึงบ้าน เด็กๆหลับกันหมดแล้ว ไม่ทันไรก็มีเสียงกริ่งดังขึ้นที่ประตูหน้าบ้าน ยัยผลไม้นั่นเอง หล่อนขับรถพี่หนิงมาจอดที่หน้าบ้าน กดกริ่ง พร้อมตะโกนเรียกพี่หนิง “พี่หนิง ถ้าไม่ไปส่งรี่วันนี้ก็ไม่ต้องเจอกันอีกเลย ไหนบอกว่าไม่รักeรินไง “ ฉันหูอื้อขึ้นมาอีก ไม่สนใจแล้วว่าพี่หนิงจะจัดการอย่างไร ฉันเข้าไปในห้องลูก น้องหนอนจะนอนต่างหาก มีหมีกับยงนอนเป็นเพื่อน ส่วนน้องรุ้งอยู่ห้องเดียวกับน้องเมฆ มีนวลกับฉันนอนด้วย น้องรุ้งน้องเมฆหลับปุ๋ย ลูกเอ๋ย แม่จะประคับประคองครอบครัวของเราต่อไปได้อย่างไร ในเมื่อพ่อของลูกให้ความร่วมมือเลย น้ำตาหมดไปแล้ว คนเราเวลาร้องไห้หนักๆเข้าเราจะหยุดร้องได้เองเป็นช่วงๆ ไม่อย่างนั้นคงเป็นแบบที่โบราณว่าอกแตก จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:24:06 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 5 อกแตกตายไง อาการของฉันมันเกือบๆขั้นนั้นแล้ว ฉันนอนลง ความเจ็บปวดแผ่ไปทั้งกายใจ เอามือลูบท้องที่กลมป่องนั้น ลูกเงียบไป ไม่ดิ้นเลยมาตั้งแต่ตอนเย็น แต่ฉันเพิ่งระลึกได้ คงไม่มีอะไรหรอก ฉันปลอบตัวเอง แล้วสุดท้ายจึงหลับไป รู้สึกตัวตื่นตอนตีสามกว่า มันเหมือนมีอะไรเปียกๆที่ส่วนล่างของร่างกาย ฉันนึกไปว่าฉันไม่น่าจะทำเรี่ยราดบนที่นอนเลย ฉันลุกขึ้นจะไปห้องน้ำ น้ำใสๆไหลออกมาตลอดตามทางเดินไม่กี่ก้าวไปยังห้องน้ำ ฉันตกใจมาก ไม่ทราบว่าตัวเองเป็นอะไรไป ตอนนั้นความที่ตกใจ ฉันจึงเรียกนวลให้ไปบอกพี่หนิง พี่หนิงดูตกใจเหมือนกัน เขารีบพาฉันไปโรงพยาบาล ฉันเปียกไปตลอดทาง ถึงโรงพยาบาล นายแพทย์ที่อยู่เวรตรวจอาการแล้วบอกฉันว่า ฉันมีอาการที่เรียกว่า “ถุงน้ำคร่ำรั่ว” อาการนี้ต่างจาก “ถุงน้ำคร่ำแตก” ซึ่งเป็นกระบวนการของหญิงมีครรภ์แก่ใกล้คลอดเป็นกัน หรือที่เรียกกันอีกอย่างว่า “น้ำเดิน” ซึ่งเป็นการเตือนว่าเด็กใกล้คลอดแล้ว ผู้เป็นมารดาต้องรีบไปหาหมอโดยด่วน ลูกสองคนที่ผ่านมา ฉันคลอดแบบผ่าตัด เพราะน้องรุ้งอยู่ในท้องเกินกำหนด ส่วนน้องเมฆ เมื่อเป็นคนที่สอง คุณหมอจึงผ่าตัดซ้ำรอยเดิม เนื่องจากหากคลอดเอง แผลที่เคยผ่าตัดอาจปริออกได้ ฉันจึงไม่เคยรู้จักอาการน้ำเดินมาก่อน นายแพทย์อธิบายให้ฉันฟังว่า อาการที่ฉันเป็นเกิดน้อยมากในผู้หญิงท้อง การรักษาคือฉันต้องนอนโรงพยาบาล ดื่มน้ำมากๆเพื่อให้ร่างกายสร้างน้ำคร่ำขึ้นมาให้เพียงพอที่เด็กจะอยู่ได้จนโตครบกำหนดคลอด อย่างไรก็ตาม ทางโรงพยาบาลได้ตามตัวคุณหมอที่เคยทำคลอดฉันประจำมาในเช้ามืดวันนั้น คุณหมอของฉันเป็นผู้หญิง เธอมาดูอาการฉันแล้วปลอบให้ฉันใจเย็นๆ ฉันต้องนอนโรงพยาบาลโดยไม่ทราบอนาคตว่าลูกในท้องจะแข็งแรงพอที่จะเอาตัวรอดในถุงน้ำคร่ำอันเหลือน้อยนิดที่ห่อหุ้มเขาได้หรือไม่ หากน้ำคร่ำน้อยลงไปเรื่อยๆโดยร่างกายแม่สร้างไม่ทัน คุณหมอต้องทำคลอดก่อนกำหนด ซึ่งลูกยังโตไม่พอที่จะออกมาเป็นปกติ เพราะทารกที่คลอดก่อนเจ็ดเดือนมักจะมีอาการต่างๆที่ทำให้แม่สูญเสียลูกไปได้โดยง่าย ฉันจึงต้องพยายามเต็มที่ที่จะนอนนิ่งๆ ไม่ลุกจากเตียงแม้เวลาขับถ่าย ฉันทรมานมาก หากอดทนมากเช่นกัน เพื่อลูกจะได้มีชีวิตรอดปลอดภัย ทุกวันที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันจะสวดมนต์ขอให้ลูกในท้องแข็งแรงปลอดภัย มีบางครั้งนึกสงสัยว่า ถ้าเป็นลูกพี่อินจะหน้าตาเหมือนใครกันหนอ อืมมม...ถ้าเป็นลูกพี่อินจริงๆ ลูกต้องมีอะไรหลายอย่างในหน้าตาท่าทางที่บ่งบอกฉันเองนั่นแหละ อยากจะลองคุยกับคุณหมอเรื่องนี้ แต่อับอายมากจนไม่กล้าพูด ได้แต่เก็บความอยากรู้เอาไว้ รอให้คลอดคงรู้เอง โดยไม่นึกไม่ฝันว่า ฉันจะไม่มีโอกาสรู้เลยว่าลูกของฉันคนนั้นมีพ่อชื่อพี่หนิงหรือพี่อิน จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:25:26 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 6 คืนที่ลูกคลอดออกมาเป็นคืนมหาโหดอีกหนึ่งคืนในชีวิต.... ตอนเย็น คุณหมอดูอัลตร้าซาวน์ให้ฉัน เพื่อเช็คดูจำนวนน้ำคร่ำและความปกติของลูกในท้อง คุณหมอแจ้งว่าปกติดี แถมชมเชยฉันเสียใหญ่ว่าฉันเก่งมากที่สามารถนั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงคนไข้มาได้เกือบสามสัปดาห์แล้ว เหลืออีกเพียงสัปดาห์เดียว เด็กในครรภ์จะมีอายุเจ็ดเดือน อันเป็นระยะปลอดภัยที่จะคลอดก่อนกำหนดได้ เพราะปอดของทารกเจ็ดเดือนจะแข็งแรงพอที่จะเอาตัวรอดอยู่ในตู้อบไปอีกสักระยะ คุณหมอให้กำลังใจฉันมากด้วยการบอกว่าเด็กที่คลอดตอนเจ็ดเดือนมักเป็นเด็กที่มีความฉลาดเฉลียวเป็นพิเศษ แต่..อนิจจาเอ๋ย..ฉันไม่มีทางได้รู้เลยว่า ลูกฉันฉลาดแค่ไหน พอคุณหมอออกไปจากห้องแล้ว โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น ดูที่เบอร์ เป็นเบอร์ 02-----ไม่แน่ใจว่าเบอร์ใคร แต่ฉันกดรับโทรศัพท์เพราะแน่ใจว่าไม่ใช่เชอร์รี่ ก็ฉันเพิ่งเปลี่ยนเบอร์และแทบไม่บอกใครเลยนอกจากเพื่อนสนิทสองสามคนและครอบครัวฉันเท่านั้น “ฮัลโหล” “ว่าไงeตัวร้าย...” เสียงหล่อนมาอีกแล้ว ...เชอร์รี่ “ลูกเมริงตายยัง โถ น่าสงสาร พี่หนิงเค้ามานอนกะกรูทุกวัน วันนี้กรูบอกให้ไปดูเมริงซะหน่อย เดี๋ยวเค้าคงไปถึง วันนี้เค้าใส่เสื้อโปโลสีขาวนะมรึง บลา บลาๆๆๆ” ฉันไม่ฟังมันจนจบหรอก อารมณ์ร้อนจี๊ดจนตัวสั่น ใจสั่น ยัยคนนี้ มันจะจองเวรกันไปถึงไหน ประตูห้องเปิดออก พี่หนิงโผล่เข้ามา สวมเสื้อโปโลสีขาว !!! ฉันหูอื้ออีกแล้ว โกรธๆๆๆๆ ลืมที่คุณหมอบอกว่าห้ามเคลื่อนไหวร่างกายมากๆ ฉันลุกขึ้น ผลักโต๊ะมีล้อแบบที่ใช้สำหรับให้คนไข้รับประทานอาหารออกจากรัศมีการเคลื่อนไหว ลุกขึ้นจากเตียง ถลาไปที่พี่หนิง ดึงคอเสื้อเขากระชากๆๆๆๆ “พี่หนิง รินกะลูกกำลังจะตาย ยังมีแก่ใจไปสมสู่กะมันอีกเหรอ” ฉันกรี๊ด ตะโกน (จนพยาบาลข้างนอกได้ยิน) “รินนี่ บ้าอีกละ” พี่หนิงพยายามเอาตัวเองออกจากการถูกฉันดึงเสื้อ แต่ฉันยึดไว้แน่น อีกมือหนึ่งตบหน้าพี่หนิงไปหลายครั้งจนเจ็บมือ “อีนี่ พูดไม่ฟัง กรูจะทำอะไรมันเรื่องของกรู” พร้อมกับตบหน้าฉันเปรี้ยง และผลักฉันล้มไปฟุบอยู่ที่พื้น นางพยาบาลเข้ามาตอนนั้นพอดี พี่หนิงบอกเธอเฉยว่าฉันพยายามลุกจากตียงและล้มลงเอง จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:26:21 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 7 แล้วเขาก็เดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ฉันฟูมฟายอยู่กับพยาบาลที่ดูเหมือนจะเข้าใจสถานะการณ์เป็นอย่างดี หมี เด็กที่บ้านที่ออกไปซื้ออาหารกลับเข้ามาอีกคน หลังจากวันนั้นหมีบอกฉันว่า เจอเชอร์รี่คอยพี่หนิงอยู่ข้างล่าง หล่อนคงกะจังหวะที่พี่หนิงใกล้จะมาถึงห้องฉันพอดี แล้วโทร.เข้ามายั่วให้ฉันโกรธ หล่อนคงรู้ดีว่าหากฉันโกรธและหาเรื่องพี่หนิง ฉันต้องเจ็บตัวแน่นอน พยาบาลพยุงฉันลุกขึ้นมา พื้นห้องเปียกไปหมด น้ำคร่ำที่มีเหลือหล่อเลี้ยงชีวิตลูกน้อยหมดลงเพราะฉันเอง เพราะฉันลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความโมโห ฉันนึกย้อนไปวันนั้นแล้วไม่วายสะเทือนใจ เป็นความเขลาของฉันเองแท้ๆที่เต้นตามเกมส์ของเชอร์รี่ทำให้ฉันต้องเสียใจมาตราบจนวันนี้ ฉันต้องคลอดลูกในวันนั้น คุณหมอปลอบว่าไม่ต้องตกใจ (ราวกับคุณหมอเองทราบดีว่าเกิดอะไรขึ้น) ลูกฉันเกือบเจ็ดเดือนแล้ว รวมทั้งได้เตรียมคุณหมอเด็กไว้ดูแลสุขภาพลูกที่จะคลอดถึงสี่ท่าน พร้อมกับพาคุณหมอเด็กทั้งสี่ท่านมาให้กำลังใจฉันอีกรอบ คุณหมอจัดการให้ฉันคลอดด้วยตัวเอง เธอบอกว่าเด็กตัวเล็ก คลอดเองได้ ไม่มีปัญหากับแผลที่เคยผ่าตัด ลูกชายคนเล็กของฉันคลอดออกมาวันนั้น *****วันที่ 24 สิงหาคม 2539 เวลา 23.20 น***** ฉันหมดสติไปในทันทีที่ลูกเคลื่อนออกจากตัวฉัน จากวันนั้น ถึงวันนี้ สิบปีกว่าแล้ว ฉันไม่มีโอกาสได้เห็นแม้แต่หน้าของลูก เพราะ.... ลูกชายที่น่าสงสารคนนั้นของฉันเสียชีวิตหลังจากออกมาดูโลกได้เพียงสองชั่วโมงเท่านั้นเอง เนื่องจากขนาดตัวเล็กเกินไป ปอดไม่สามารถทำงานได้ คุณหมอพยายามช่วยทุกทาง หากช่วยชีวิตน้อยๆนั้นไว้ไม่ได้ ฉันหมดสติเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่คุณหมอให้ คุณหมอคงคาดไว้ว่าฉันจะทำใจไม่ได้ เลยให้หลับไปก่อนหนึ่งคืน ฉันตื่นมาตอนเช้า ลืมตาเจอคุณหมอพอดี ฉันถามเธอด้วยสังหรณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นในใจทันทีที่ลืมตาว่า “ลูกฉันไม่อยู่แล้วใช่มั้ยคะ” จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:27:08 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 8 คุณหมอมองฉันอย่างเห็นใจ จับมือฉันกุมไว้บนสองมือของเธอ พูดเสียงเบานุ่มว่า “ไม่เป็นไรนะคะคุณริน คุณรินยังแข็งแรง มีใหม่ได้ ทำใจให้สบายนะคะ อย่างน้อยมีลูกอีกสองคนที่คุณรินต้องดูแลนะคะ” คุณหมอพูดผิด ..ลูกที่ฉันต้องดูแลนั้นสามคนต่างหาก น้องหนอน น้องรุ้ง น้องเมฆ ฉันนอนน้ำตาไหล น้ำตาไหลรินออกมาสมชื่อรินยิ่งนัก รินไหลออกมาโดยที่ฉันไม่ต้องสะอื้นร่ำไห้อย่างเคย เป็นน้ำตาแห่งความสูญเสียความหวังสุดท้ายที่จะยื้อครอบครัวตัวเองเอาไว้ได้อันหลั่งไหลจากดวงตาและดวงใจแบบเงียบเชียบ สุดปัญญาแล้วที่ฉันจะใจอ่อนกับพี่หนิงอีก ฉันนอนเงียบ ไม่พูดกับใครเลยแม้แต่คุณแม่ ตอนนั้นฉันจำได้แค่ว่า ฉันไม่อยากพูด และไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว จนถึงวันที่คุณแม่มารับกลับบ้าน ฉันยังคงเงียบอยู่ จิตแพทย์เข้ามาพูดคุยกับฉันแต่ฉันยังคงเฉย ก็ฉันไม่อยากพูดนี่นา... (มีต่อตอนที่16 เร็วๆนี้ค่ะ) จากคุณ : แอร์กี่ - [ 29 ก.ย. 49 02:28:19 A:202.133.159.130 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 9 สวัสดีค่ะ ดีใจจังพี่แอร์มาแล้ว จากคุณ : ยิ้มยาก - [ 29 ก.ย. 49 02:42:23 A:68.183.144.143 X: TicketID:036158 ]

ความคิดเห็นที่ 10 มาลงชื่อ ว่าได้อ่าน และอ่านมาตลอดครับ จากคุณ : nutviz - [ 29 ก.ย. 49 02:47:12 ]

ความคิดเห็นที่ 11 ตอกบัตรๆๆๆ รอตั้งหลายวันแน่ะค่ะ   จากคุณ : มังกรเผือก - [ 29 ก.ย. 49 02:52:29 ]

ความคิดเห็นที่ 12 ลงชื่อมาอ่านค่ะ ตามน้องเผือกมาติดๆ จากคุณ : Kofschip - [ 29 ก.ย. 49 02:54:04 ]

ความคิดเห็นที่ 13 อ่านจบแล้วน้ำตาไหล.. ไม่แน่ใจว่าถ้าเป็นตัวเอง จะยังสามารถเล่าเรื่องราวในตอนนี้ได้อีกหรือเปล่า เข้าใจว่าคุณรินคงเขียนตอนนี้ได้ลำบากมากเลยนะคะ ขอบคุณคุณริน.. เอาใจช่วยเหมือนเดิม ให้ครอบครัวคุณรินมีความสุขทุกคนนะคะ จากคุณ : monopoly - [ 29 ก.ย. 49 03:00:12 ]

ความคิดเห็นที่ 14 คุณเก่งมากนะคะที่อดทนมาได้ถึงขนาดนี้... จากคุณ : อะจึ๋ยเคี้ยก - [ 29 ก.ย. 49 03:00:51 ]

ความคิดเห็นที่ 15 เชอรี่เลวจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเมียหลวงท้อง ยังร้ายกาจมากได้ขนาดนี้ จากคุณ : Kofschip - [ 29 ก.ย. 49 03:07:29 ]

ความคิดเห็นที่ 16 อ่านมาตลอดเลยนะคะ เอาใจช่วยนะคะ จากคุณ : In the Air - [ 29 ก.ย. 49 03:11:45 A:205.165.43.16 X: TicketID:128050 ]

ความคิดเห็นที่ 17 โห! ยังไม่จบอีกหรอเนี่ย ผมอ่านแค่ตอนแรก แล้วก็ไม่ได้อ่านอีกเลยครับ มันยาวเกิน ขี้เกียจอ่าน จากคุณ : CrisTooNo - [ 29 ก.ย. 49 03:16:22 ]

ความคิดเห็นที่ 18 ดีจังคืนนี้นอนดึก เลยได้อ่าน ว่าแต่ว่าเชอร์รี่นี่มันเลวมากเลยอ่ะ อยากฟังอ่ะครับ ว่าตอนนี้ ปัจจุบันนี้ชีวิตของคนๆ นี้เป็นอย่างไร ? ผมว่าคงไม่ได้ดีเท่าไหร่หรอกคนอย่างนี้ อยากรู้ด้วยว่าเค้ามีพื้นฐานชีวิตยังไง อะไรทำให้เค้าเป็นไปได้ขนาดนี้ ? จากคุณ : scarecrow (scarecrow) - [ 29 ก.ย. 49 03:17:04 ]

ความคิดเห็นที่ 19 รอวันนี้คุ้ม..... ไปทำลิงค์ตอนที่ 16.1 ในความเห็นที่ 370 แล้วยังไม่ขึ้นมา ณ เวลานี้เพิ่งขึ้น คห.ที่ 360 เอง (สามทุ่ม - 14 ต.ค.) เลยมาทำใหม่อีทีตรงนี้ก็แล้วกันค่ะ ตอนที่ 16.1 ค่ะ http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4792308/L4792308.html แก้ไขเมื่อ 14 ต.ค. 49 21:03:21 จากคุณ : หญ้าหนวดแมว - [ 29 ก.ย. 49 03:30:44 ]

ความคิดเห็นที่ 20 คุ้มค่ากับการรอมากค่ะพี่แอร์กี่ ไม่อยากเชื่อเลยว่ามีคนอย่างเชอรี่อยู่ในโลกด้วย แย่งของเค๊ามาแล้วยังมารังควาญเค๊าอีก จากคุณ : the Vicky - [ 29 ก.ย. 49 03:41:27 ]

ความคิดเห็นที่ 21 เปิดเน็ตรอทุกวันเลย เห็นชื่อ คุณแอร์กี่ แทบกรี๊ด ดีใจมากเลย เป็นห่วงคุณจังไม่เจอตั้งนาน ดูแลสุขภาพน่ะจ๊ะ จากคุณ : กี้เอง (Nicky_Kid) - [ 29 ก.ย. 49 04:02:01 ]

ความคิดเห็นที่ 22 เกลียดคุณนังเชอร์รี่จริงๆเลยคะ ** มาตามอ่านอยู่นะคะคุณริน  ^^ จากคุณ : ennbiie - [ 29 ก.ย. 49 05:43:50 ]

ความคิดเห็นที่ 23 พี่ค่ะ ตอนต่อไปอย่าหั้ยคอยนานน่ะ ใจจะขาดรอนๆๆๆๆๆๆ.. จากคุณ : thanda (thanda6) - [ 29 ก.ย. 49 05:59:13 ]

ความคิดเห็นที่ 24 ยังไม่ได้อ่าน เเต่มาลงชื่อหวัดดีพี่เเอร์กี่ค่ะ จากคุณ : bijna - [ 29 ก.ย. 49 06:23:42 ]

ความคิดเห็นที่ 25 เชอรี่ร้ายมากเลยนะคะ เราเองเคยเจอแบบนี้เหมือนกัน พวกร้ายลึก ชอบแย่งของชาวบ้าน แต่ดีเราเปงแค่แฟน เลยไม่หนักเท่าของพี่รินค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ เมื่อไหร่คนพันธุ์นี้จะหมดไปจากโลกเสียทีเนอะ จากคุณ : Sweet Soda - [ 29 ก.ย. 49 06:39:38 ]

ความคิดเห็นที่ 26 สวัสดีค่ะ คุณรินนอนดึกจังค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ จากคุณ : beautiful civil - [ 29 ก.ย. 49 06:42:09 ]

ความคิดเห็นที่ 27 โห อ่านเสร็จเเล้ว สงสารพี่เเอร์กี่จัง เเละเกลียดไอ้พี่หนิงกับนังผลไม้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จากคุณ : หนูอยู่ข้างพี่นะ (bijna) - [ 29 ก.ย. 49 06:44:58 ]

ความคิดเห็นที่ 28 สงสารคุณรินจังเลยค่ะ....ตอนหน้าตบนังผลไม้ให้เลือดสาดเลยนะค่ะ จะรอค่ะ จากคุณ : แหม่มซัง - [ 29 ก.ย. 49 07:11:52 ]

ความคิดเห็นที่ 29 พี่รินรักษาสุขภาพด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ แก้ไขเมื่อ 29 ก.ย. 49 07:14:14 จากคุณ : Bexide - [ 29 ก.ย. 49 07:13:14 ]

ความคิดเห็นที่ 30 ไม่เคยเม้นท์เลย....แต่ว่าเป็นแฟนพันธุ์แท้คุณแอร์กี่มาตลอด ส่งไปให้คนทั้งบริษัทอ่านจนติดกันทั้งบริษัท พอดีวันนี้ทำงานที่บริษัทนี้วันสุดท้าย แล้วก็เป็นครั้งสุดท้ายด้วยที่จะได้ส่งตอนนี้ให้เพื่อนๆพี่ๆที่บริษัทนี้อ่าน ต่อไปพี่ๆคงต้องมาหาอ่านเองแย้ว... จะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ จากคุณ : Blueseabluesky - [ 29 ก.ย. 49 07:17:44 ]

ความคิดเห็นที่ 31 สุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้วอ่ะ อ่านแล้ว แบบว่าอธิบายไม่ออกเลย จากคุณ : Rinojung - [ 29 ก.ย. 49 07:21:43 ]

ความคิดเห็นที่ 32 คนเราใจร้ายกันได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย อ่านตอนนี้ไปนำตาใหลไป สงสารพี่รินมากมาย เข้มแข็งเข้านะคะ ชาตินี้คงหมดเวรกะพวกนั้นแล้วละ มาต่อเร็วๆน้า จากคุณ : zuina - [ 29 ก.ย. 49 07:22:46 ]

ความคิดเห็นที่ 33 เป็นกำลังใจให้พี่รินน่ะค้า   อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยน่ะ ( ขอบอกว่าพี่เข้มแข็งมากๆเลย ) แก้ไขเมื่อ 29 ก.ย. 49 08:18:18 จากคุณ : ปูเองค่ะ (tulippoo) - [ 29 ก.ย. 49 07:51:28 ]

ความคิดเห็นที่ 34 อ่านมากชักจะอิน...เห็นภาพเลย... จากคุณ : CUP-B - [ 29 ก.ย. 49 08:05:40 ]

ความคิดเห็นที่ 35 ยังไม่ได้อ่าน พอเห็นกระทู้ก็รีบมาลงชื่อเป็นกำลังใจค่ะ เดี๋ยวจะรีบกลับขึ้นไปอ่าน ขอบพระคุณพี่แอร์กี่มากนะคะ สำหรับของขวัญบัตรกำนัลห้างเซ็นทรัล ponsuka ได้รับแล้วค่ะตั้งแต่วันพุธที่ผ่านมา ขอให้คุณพ่อของพี่อาการดีขึ้น แข็งแรงๆนะคะ รักพี่แอร์กี่ค่ะ จากคุณ : ponsuka - [ 29 ก.ย. 49 08:07:01 ]

ความคิดเห็นที่ 36 แปะไว้ก่อนนะคะ เด๊วไปเอาข้ามต้มมากินเคล้าเรื่องพี่แอร์กี่ จากคุณ : นู๋โมจัง - [ 29 ก.ย. 49 08:21:39 ]

ความคิดเห็นที่ 37 <<<< รวม LINK กระทู้ ชีวิตรันทด ตอนที่ 1 - 11 ของคุณแอร์กี่ >>>> ชีวิตรันทด ..เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 1 http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/07/L4534465/L4534465.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 2 http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/07/L4542236/L4542236.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 2 (ต่อ) http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/07/L4551949/L4551949.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 3 http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/07/L4560703/L4560703.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 3 (ต่อ) http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4578383/L4578383.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 4 http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/07/L4578588/L4578588.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 4 (ต่อ) http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/08/L4590836/L4590836.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 5 http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2006/08/L4590899/L4590899.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 6 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W4606281/W4606281.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 6 (ต่อ) http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W4607177/W4607177.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 7 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W4608394/W4608394.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 8 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W4609960/W4609960.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 9 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W4611793/W4611793.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 10 http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4637822/L4637822.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 11 http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4642982/L4642982.html ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่นคอมพ์ ตอนที่ 12 http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4664277/L4664277.html ชีวิตรันทด ...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่ 13 http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4683048/L4683048.html จากคุณ : หลังคาดำแดง จากคุณ : ป้าปูเป้ - [ 29 ก.ย. 49 08:25:56 ]

ความคิดเห็นที่ 38 คิดถึงคุณ แอร์กี่  นะคะ  ^ ^ จากคุณ : @ one-heart @ - [ 29 ก.ย. 49 08:25:59 ]

ความคิดเห็นที่ 39 มาแว้วววววว !!!! พี่แอร์กี่มาแล้วจ้า   จากคุณ : Tum-Ao - [ 29 ก.ย. 49 08:26:43 ]

ความคิดเห็นที่ 40 กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนองคะ พี่ริน ไม่ต้องห่วงนะคะ  เชื่อว่า ไงๆ เค้าต้องได้รับกรรมกะที่ทำพี่รินไว้แน่ เป็นกำลังใจให้นะคะ จากคุณ : สู้ๆๆ (bubujung) - [ 29 ก.ย. 49 08:27:06 ]

ความคิดเห็นที่ 42 มาลงชื่อไว้ก่อนค่ะ ติดตามมาตั้งแต่ตอนที่หนึ่งเลย ลุ้นมากๆ ตอนนี้ออกมาจากที่ซุ่มแล้วค่ะ มาเสิชหาชื่อพี่แอร์ทุกวันเลยว่าเมื่อไหร่จะมาลงค่ะ จากคุณ : ZRFC - [ 29 ก.ย. 49 08:48:02 A:192.168.10.15 X:203.144.246.149 TicketID:116290 ]

ความคิดเห็นที่ 43 ชีวิตรัดทด สมชื่อจริง ๆ ค่ะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้พี่แอร์กี่ค่ะ จากคุณ : ใบไม้ร่วงในป่าใหญ่ - [ 29 ก.ย. 49 08:49:42 ]

ความคิดเห็นที่ 44 คุ้มกับการรอคอยค่ะ คุณแอร์กี่ แต่ ไม่อยากรอตอนที่ 16 แล้วอ่ะค่ะ มันรอไม่ไหวววววววววว สงสารคุณแอร์กี่มั่กๆเลยอ่ะคะ (นั่งลุ้นว่าคุณพ่อของน้องเค้าจะเป็นพี่อินหรือเปล่า) แต่คุณแอร์กี่เข้มแข็งมากๆเลย นับถือค่ะ ปล. ตอนหน้าจะเลิกกับพี่หนิงยังคะ รอให้เลิกอยู่เนี่ยค่ะ แล้วหนูขอฉากตบแบบสะใจสุดๆระหว่างพี่กับนังผลไม้อีกนะคะ (โหดไปป่าวหว่าเรา) ตอนนี้สนุกดีค่ะ จากคุณ : *..Dora_Mashi..* - [ 29 ก.ย. 49 09:02:56 ]

ความคิดเห็นที่ 45 ดีใจมากๆ ที่ได้เห็นชื่อพี่แอร์กี่ รอทุกวันเลย ... ^^   อ่านแล้วก็ได้บทเรียนมาสอนใจอีก 1 บทว่า .. อย่าปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือสิ่งอื่นใด .. ต้องมีสติๆๆๆ  ^^ .. รอตอนที่ 16 อย่างใจจดใจจ่อต่อไป ..กำลังสนุกเลย จากคุณ : yuuraya - [ 29 ก.ย. 49 09:02:57 ]

ความคิดเห็นที่ 46 ตอนนี้อ่านแล้วเศร้าจังเลยค่ะ คนแบบเชอรี่+พี่หนิงนี่เลวสุดๆ   ไม่รู้ว่าคนแบบนี้จะได้รับผลกรรมอะไรมั่งจริงๆ จากคุณ : บีโกะ - [ 29 ก.ย. 49 09:06:27 ]

ความคิดเห็นที่ 47 มาลงชื่อให้กำัลังใจพี่รินคะ เรื่องร้ายๆ ผ่านไป เรื่องดีๆ เข้ามาแทน ต่อไปนี้ขอให้พี่รินมีความสุขมากๆๆ นะค่ะ จากคุณ : shiei - [ 29 ก.ย. 49 09:10:58 ]

ความคิดเห็นที่ 48 ตอนนี้ไม่สนุกเลยค่ะ สงสารพี่แอร์มากๆ คนเลวยังไงก็เลว ให้โอกาสไปก็เท่านั้น อดทนไปก็เท่านั้น จะจำไว้เป็นบทเรียนค่ะ ขอให้คุณพ่อแข็งแรงหายป่วยเร็วๆนะคะ จากคุณ : neme - [ 29 ก.ย. 49 09:19:04 ]

ความคิดเห็นที่ 49 อ่านแล้วครับ จากคุณ : The Lover is loving - [ 29 ก.ย. 49 09:20:32 ]

ความคิดเห็นที่ 50 มาแล้วมาแล้ว เป็นกำลังใจให้ครับ จากคุณ : สุขกันเถอะเรา - [ 29 ก.ย. 49 09:25:05 ]

ความคิดเห็นที่ 51 มาลงชื่อ รออ่านตอนที่ 16 ต่อไป ติดงอมแงมเลยค่ะ จากคุณ : โรตีกระปาย - [ 29 ก.ย. 49 09:30:42 ]

ความคิดเห็นที่ 52 มาแล้วๆ คุณแอร์ มาแล้ว เย้.... มาลงชื่ออ่านก่อน เดี๋ยวค่อยมาคุยใหม่ เศร้าจัง สงสารเด็ก ขอให้ได้เกิดใหม่เป็นเด็กที่ พ่อแม่รักครอบครัวอบอุ่นนะหนูน้อย คุณแอร์ นี่ก็เข้มแข็งจัง พิมพ์ไปคงน้ำตาไหลไป ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เฮ้อ จะรอตอนที่16 ต่อไปครับ แก้ไขเมื่อ 29 ก.ย. 49 10:38:41 จากคุณ : มังกรซ่อนลาย - [ 29 ก.ย. 49 09:36:02 ]

ความคิดเห็นที่ 53 เช็คชื่อค่ะ จากคุณ : nuntamon - [ 29 ก.ย. 49 09:37:40 ]

ความคิดเห็นที่ 54 อ่านแล้วเศร้า นำตาไหล  ฮือฮือ แก้ไขเมื่อ 29 ก.ย. 49 09:42:34 จากคุณ : ชนกานต์ - [ 29 ก.ย. 49 09:42:05 ]

ความคิดเห็นที่ 55 /me ย่องมาเซฟ จากคุณ : RealWorld - [ 29 ก.ย. 49 09:43:28 ]

ความคิดเห็นที่ 56 *-* จากคุณ : อาอ๊อด - [ 29 ก.ย. 49 09:44:52 ]

ความคิดเห็นที่ 57 เศร้า จังตอนนี้ จากคุณ : Noo_Lek@TheKop - [ 29 ก.ย. 49 09:46:49 ]

ความคิดเห็นที่ 58 เศร้าตามไปด้วยค่ะ แต่ก็ขอนับถือใจคุณแอร์กี่นะคะ ขณะเจอศึกหนักขนาดนี้แล้วใจก็ยังนึกถึงลูกคนอื่นอีก พี่เป็นคนดีจริง ๆ ค่ะ จากคุณ : นารานา - [ 29 ก.ย. 49 09:49:54 ]

ความคิดเห็นที่ 59 เศร้าจังเลย จากคุณ : นางฟ้าหน้าโหด - [ 29 ก.ย. 49 10:02:01 ]

ความคิดเห็นที่ 60 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มาแว้วววววววววว จะลงแดงตาย แต่อ่านแล้วขอเก็บไอ้ที่กรี๊ดมะกี้คืนนะ เปลี่ยนเป็นจี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากเป็นทวิภพไปตบ e ผลไม้กะไอ้พี่หนิงแทน สงสารน้องที่ไม่มีโอกาสได้อยู่กะคุณแม่ด้วย แง ๆ ๆ  หลายอารมณ์มาก  บรรยายไม่หมด ไปสงบใจก่อน  เดี๋ยวมารอต่อนะคะ จากคุณ : loveBi - [ 29 ก.ย. 49 10:03:13 ]

ความคิดเห็นที่ 61 เพิ่งได้อ่านตอน 1-14 เมื่อวันอังคารที่ผ่านมานี้เอง รวดเดียวจบไม่หลับไม่นอน วันนี้ได้อ่านตอน15แล้ว ติดกันงอมแงมทั้งบ้านเลย ทั้งสามี และแม่สามี (ปริ้นท์กลับไปให้อ่าน) มาเป็นกำลังใจและลงชื่ออยู่ข้างพี่รินค่ะ