ความคิดเห็นที่ 1 ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่สิบหก (ตอนจบ) 16.1 คุณพ่อคุณแม่เป็นห่วงฉันมากที่ฉันไม่ยอมพูดอะไรกับใครเลย ท่านทั้งสองไปส่งฉันที่บ้าน น้องเมฆโผเข้ามาหา ฉันกอดลูกแนบอก น้ำตาท่วมใจ หอมแก้มลูก นี่ถ้าฉันต้องเสียลูกที่เหลือไป ฉันจะทำอย่างไรดี ยามนั้นฉันนึกอะไรไม่ออก สมองทึบตื้อ มีแต่ความโศกเศร้าสูญเสีย ตั้งตัวไม่ติดกับพายุที่พัดโหมเข้ามาในชีวิต ฉันยังคงไม่พูด ทำตัวเป็นคนใบ้ พี่หนิงหายไปตามเคย คุณแม่ฉันพยายามโทร.หาเขา หากติดต่อไม่ได้เลย คุณแม่มาอยู่กับฉัน เวลาท่านพูดกับฉัน ฉันรับรู้ รับฟัง แต่ปากไม่เปิด ไม่สามารถพูดจาสื่อสารกับใครได้ ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเป็นอย่างนั้น อาการไม่พูดหรือพูดไม่ออกของฉันได้รับการเยียวยาในเวลาต่อมาจากจิตแพทย์ที่เก่งมากท่านหนึ่ง ซึ่งฉันยังคงรำลึกถึงพระคุณของท่านเสมอมา ท่านเป็นหัวหน้าแผนกจิตเวชในโรงพยาบาลรัฐบาลชื่อดังมากแห่งหนึ่ง อาจารย์จิตแพทย์ท่านนี้ค่อยๆถามอาการฉันจากคุณแม่ ให้ยาทีละน้อย พร้อมให้คุณแม่สังเกตฉันอย่างใกล้ชิด หลายคนกลัวว่าฉันจะฆ่าตัวตาย บอกจริงๆว่า ฉันเคยคิดอยากตายเหมือนกัน แต่..ลูก...ทำให้ฉันล้มเลิกความคิดนั้นเสียทุกครั้ง แล้วคุณพ่อคุณแม่ฉันอีกล่ะ ท่านทั้งสองจะเสียใจขนาดไหนหากฉันจากไปก่อนเวลา แค่นั้นท่านก็เสียใจมากพอแล้ว คุณแม่ฉันพยายามทุกทางที่จะช่วยฉัน ท่านหาเบอร์โทร.บ้านเชอร์รี่มาได้ เมื่อโทร.ไปขอพูดสายกับคุณแม่ของเชอร์รี่ คุณแม่ฉันได้รับคำตอบมาแบบหยาบมาก เช่น “บอกลูกเมริงให้เอาโซ่ล่ามผัวมันไว้สิ จะได้ไม่ต้องมายุ่งกะลูกกรู” “ลูกกรูอยู่เฉยๆ ผู้ชายมาหาเอง มาทุกวันแหละ” (เออเนอะ เหอๆๆ) ฯลฯ นี่ไงตรงกับภาษิตโบราณที่ว่าไว้เลย “ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่” คุณแม่ไม่ได้เล่าให้ฉันฟังตอนนั้นหรอก แต่มาเล่าทีหลัง ท่านสืบจนทราบว่าบ้านเชอร์รี่อยู่ในซอย(หรือน่าจะเรียกว่าตรอกเพราะรถเข้าไม่ถึง) เสื่อมโทรมหนึ่งแถวจรัลสนิทวงศ์ พ่อของเชอร์รี่เสียชีวิตด้วยโรคแอลกอฮอลิซึ่ม ส่วนแม่หล่อนนั้นสติไม่ค่อยดี ชอบออกมาโวยวายจนคนแถวนั้นระอา (ต่อมาแม่ของเชอร์รี่ป่วยด้วยโรคพาร์กินสัน เสียชีวิตไปแล้ว) เชอร์รี่เรียนโรงเรียนรัฐบาลแถวบ้าน จนจบม. ปลาย แล้วสอบเอ็นทรานซ์ติดมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง คนละที่กับที่ฉันเคยเรียน เมื่อเรียนจบ หล่อนมาสมัครเป็นแอร์แล้วเลยอัพเกรดตัวเองจนดูดีได้ในระยะเวลาไม่นาน ถ้าใครมาอ่านเจอฉันแฉเชอร์รี่แบบนี้อาจจะอึ้ง ทึ่ง เพราะเธอวางมาดคุณนายได้ราวกับออกมาจากโรงเรียนราชินีเลยทีเดียว จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 12:59:21 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 2 ต้องขออภัยด้วยที่ฉันเขียนถึงภูมิหลังของเชอร์รี่แบบเหยียดหยามมากไปหน่อย คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกทางชีวิตที่จะเป็นคนดี(มากกว่าเลว)ได้ ใช่หรือไม่ เชอร์รี่เจอพี่หนิงตั้งแต่หล่อนเพิ่งเข้ามาบินใหม่ๆ ความเจนจัดของพี่หนิงหรือจะสู้หล่อนได้ หล่อนทำตัวน่าสงสาร เป็นหญิงกตัญญูสู้ชีวิต เก็บหอมรอมริบ เรียบร้อย วางแผนดักจับพี่หนิงได้แนบเนียนแยบยล ประกอบกับพี่หนิงเองรู้เห็นเป็นใจกับหล่อนด้วยแหละนะ โทษใครฝ่ายเดียวไม่ได้ ต้องด่าทั้งคู่ กิเลสตัณหามันบังตาพี่หนิงจนเห็นผิดเป็นชอบ หญิงร้ายชายเลว หรือผีพอดีกับโลง ประมาณนั้น ระหว่างที่ฉันอยู่บ้าน มีคุณแม่กับนวล และหมีกับยง ช่วยกันดูแลลูกๆ น้องหนอนยังคงอยู่กับฉัน เธออาละวาดกับคนในบ้านบ่อย ยกเว้นฉัน เพราะฉันไม่พูด น้องรุ้งโตพอที่จะผิดสังเกตกับอาการของฉัน ฉันสงสารลูกมาก อยากพูดให้มากๆ อยากกลับเป็นคนเดิม แต่ทำไม่ได้ ฉันอึดอัดมากที่อยากพูด อยากปลอบลูก อยากบอกคุณพ่อคุณแม่ว่าฉันรักท่านมากเพียงไร แต่มัน...พูดไม่ออก ฉันไม่กล้าออกจากบ้านไปไหนมาไหน นอกจากไปซื้อของเล็กๆน้อยๆที่ไม่ต้องพูดกับใครมากนัก ฉันสื่อสารกับคนใกล้ชิดด้วยการเขียน แต่ถ้าฉันเกิดไม่อยากเขียนขึ้นมา ฉันจะเฉยเอาดื้อๆ เอากะฉันสิ อาการนี้มันน่าหนักใจกับคนรอบข้าง ฉันไม่ได้แกล้งเป็น ใครล่ะจะไม่พูดได้เป็นเวลานานหลายเดือนขนาดนั้น เวลาผ่านไปหลายเดือน อาการของฉันเริ่มดีขึ้น ทานอาหารได้มากขึ้น แต่ฉันยังคงพูดไม่ได้ อาจารย์จิตแพทย์นัดฉันไปพบทุกสัปดาห์ ฉันไปพร้อมคุณแม่ และแล้วกาลเวลาก็เริ่มเยียวยารักษาฉันควบคู่ไปกับอาจารย์จิตแพทย์ท่านนั้น ท่านให้ฉันใช้การเขียนสื่อสารกับท่าน ฉันเขียนความในใจไปมากมายโดยไม่ปิดบัง เพราะฉันทราบดีว่า คุณหมอเป็นความหวังของฉันที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง ฉันไม่ยอมแพ้ แม้จะล้มลงไปกี่ครั้ง ฉันจะยืนขึ้นมาได้ทุกครา ล้มลุกคลุกคลานจนใครๆงงว่าฉันทนมาได้อย่างไร ฉันจะบอกให้ว่า คนเรามีขีดความอดทนไม่เท่ากัน บางคนไม่ต้องทนอะไรเลย ตัดสินใจทุกอย่างได้อย่างเฉียบขาดโดยไม่ต้องคิดแล้วคิดอีกแบบฉัน เพื่อนคนหนึ่งบอกว่าฉันเจ็บแล้วไม่จำ ...จริงของเพื่อน ฉันใจอ่อนเกินไป ให้โอกาสคนมากไป เพราะฉันมองโลกในแง่ดีกระมัง แม้จนวันนี้ ฉันยังคงมองโลกในแง่ดีอยู่ ฉันเชื่อในความดีของมนุษย์ด้วยกันเสมอ ถึงจะผิดหวัง ผิดพลาด ซ้ำแล้วซ้ำอีก ฉันก็ยังไม่เลิกศรัทธาว่า โลกนี้มีคนดีมากกว่าคนไม่ดี..... ตลอดเวลาที่ฉันไม่สามารถพูดออกมาได้นั้น มีโทรศัพท์จากเชอร์รี่มาเป็นระยะ แม้แต่คุณแม่ฉันรับโทรศัพท์ยังโดนหล่อนด่าเข้าให้เลย คุณแม่ฉันบอกว่าไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้ในโลก ซึ่งเป็นคำพูดเดียวกับแทบทุกคนที่ได้ฟังเรื่องราวของฉัน เอ่อ..ก็ฉันมันซวยนี่นา จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:00:12 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 3 พี่หนิงไม่เคยเชื่อ (หรือไม่ก็ไม่สนใจ) ว่าเชอร์รี่โทร.มาด่าว่าพวกเราทั้งบ้าน บอกแล้วว่าหล่อนจัดจังหวะการโจมตีได้เยี่ยมยอด (จริงๆ) คุณแม่ฉันไม่ได้พบปะเสวนากับคุณแม่พี่หนิงหรือเฉียดกรายไปทางรั้วด้านที่ติดกับบ้านนั้นเลย ท่านบอกว่าคนบ้านนั้นใจร้ายใจดำ ท่านทนไม่ได้ และไม่น่ายอมให้ฉันแต่งงานกับพี่หนิงเลย ฉันต้องลางาน ลาป่วยแบบไม่มีกำหนด อยู่บ้านไปวันๆ ทำกิจวัตรประจำวันไปตามปกติ จำได้ว่าเวลานั้นฉันเหมือนอยู่ในโลกสองโลก ฉันมักส่องกระจกนานๆ รินในกระจกพูดจากับฉันอย่างคุ้นเคย ปลอบโยนฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเห็นใจ ฉันสร้างภาพรินคนที่ยังมองโลกในแง่ดีมาปลอบใจรินคนที่หัวใจแตกร้าวไปหมด ลึกๆแล้วฉันรู้ตัวนะว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่ ฉันนอนร้องไห้บ่อยๆ ตื่นมาตาบวมช้ำ สงสารคุณแม่คุณพ่อ สงสารลูกๆ สงสารตัวเอง อนาคตทั้งหมดดับสูญด้วยน้ำมือคนที่ฉันเคยรักและวางใจ อาการพูดไม่ออกทำให้ฉันอึดอัดมาก ฉันสื่อสารกับใครๆด้วยการเขียน แต่ถ้าฉันเกิดไม่อยากเขียนขึ้นมา ฉันจะเฉยเอาดื้อๆ เอากะฉันสิ อาการนี้มันน่าหนักใจกับคนรอบข้าง ฉันไม่ได้แกล้งเป็น ใครล่ะจะไม่พูดได้เป็นเวลานานหลายเดือนขนาดนั้น พี่หนิงมาเยี่ยมฉันหลังจากเวลาผ่านไปสองเดือน เมื่อเขาเห็นสภาพฉัน สีหน้าเขาจ๋อยไปเหมือนกัน เขาปลอบฉันว่า “อย่าคิดมากเลยริน พี่เป็นห่วงรินนะ” เพิ่งจะมาห่วงเหรอ สายไปแล้ว ฉันคว้ากระดาษกับปากกามาเขียน ....ไปให้พ้น ฉันเกลียดแก เกลียดคนบ้านแก เกลียดๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เขียนเสร็จ เอากระดาษกับปากกาปาหน้าพี่หนิง เขาหลบทัน ทำท่าโมโหแล้วเดินออกไป ไปเสียเถอะ ไปให้พ้นจากชีวิตฉันเสียที ฉันหมดใจ หมดเยื่อใยกับเขาโดยแท้จริง แต่ในเมื่อฉันยังไม่ได้หย่าขาดจากพี่หนิงอย่างเป็นทางการ เชอร์รี่จึงยังคงรุ่มร้อน คอยโทร.มาที่บ้าน เอาจดหมายมาใส่ตู้ไปรษณีย์หน้าบ้าน ขับรถโฉบมาบีบแตรดังๆ ฯลฯ ใช้มุขเดิมๆ จนคนในบ้านเบื่อมากกกกก วันที่ฉันพูดออกมาได้เป็นวันที่ฉันกำลังแต่งตัวเตรียมไปพบจิตแพทย์ คุณแม่เข้ามาดู ว่าฉันเรียบร้อยหรือยัง “เสื้อตัวนี้สวยนะลูก แต่แม่ว่าคอมันกว้างไปหน่อย เพราะรินผอมลงมากมั้งลูก หาสร้อยใส่ซักเส้นดีมั้ยลูก” คุณแม่ออกความเห็น ฉันอยากตามใจท่าน ด้วยสำนึกมาตลอดเวลาที่ป่วยว่าท่านเหน็ดเหนื่อยเพียงไรที่ต้องดูแลทั้งลูกทั้งหลานในไส้และหลานนอกไส้ (น้องหนอนยังคงอยู่กับฉัน) จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:01:02 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 4 ตั้งแต่ป่วย หลังจากสูญเสียลูกไป ฉันไม่ได้ใช้เครื่องประดับสิ่งใด นอกจากนาฬิกาข้อมือที่สวมเป็นประจำ ฉันเขียนบอกคุณแม่ว่า ..เดี๋ยวรินหยิบสร้อยมาให้แม่ช่วยเลือกนะคะ.. คุณแม่บอก “อยู่ไหนล่ะลูก แม่หยิบให้เอง” ฉันจูงมือคุณแม่ไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดลิ้นชักออกมา ลิ้นชักที่ฉันใส่เครื่องประดับเอาไว้ สิ่งที่ฉันเห็นโดดเด่นมาท่ามกลางเครื่องประดับชิ้นอื่นๆคือ...สร้อยทองคำขาวเส้นบาง ห้อยด้วยจี้รูปดอกเหมย ฉันหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมา สวมมันที่คอ แล้วหันมาหาคุณแม่ “สวยมั้ยคะแม่” เสียงแหบๆเปล่งออกมาจากลำคอของฉัน อย่างที่ตัวฉันเองยังตกใจ “ริน ริน” คุณแม่ละล่ำละลัก กอดฉันไว้แน่น “ลูกพูดได้แล้ว โอย แม่ดีใจที่สุดเลย ไหนพูดอีกซิลูก” “รินพูดได้แล้วแม่ รินพูดได้แล้ว รินพูดได้” ฉันพูดกลับไปกลับมา ดีใจเหลือเกินที่กลับมาพูดได้อีกครั้ง สร้อยเส้นนั้นช่วยให้ฉันพูดได้หรือเปล่า ฉันไม่แน่ใจนัก รู้เพียงว่าเมื่อเห็นสร้อยเส้นนั้น ความทรงจำกับวันคืนที่นาริตะสว่างวาบขึ้นมาในใจ ความรัก..น่าจะเป็นแบบนั้น ใช่ป่าวน้อ สร้อยเส้นนั้นพี่อินให้ฉัน เขาเคยบอกเองว่าดอกเหมยหรือดอกบ๊วยเป็นดอกไม้แห่งความหวัง แล้วฉันจะยอมสิ้นหวังอยู่ทำไม เมื่อหัวใจกับสมองเชื่อมโยงกันได้ดี ฉันจึงสามารถพูดได้อีกครั้ง ฉันตื่นเต้นมากที่กลับมาปกติ ทุกคนในบ้านดีใจกันใหญ่ น้องเมฆเองก็ท่าทางตื่นเต้น เพราะน้องเมฆอาจจะคิดว่าแม่ทำไมไม่พูดเหมือนคนอื่นๆ ตอนนั้นน้องเมฆเดินได้เตาะแตะ พูดได้บ้าง เป็นเด็กน่ารักที่สุด (ในสายตาของฉันเอง) ต่อจากน้องรุ้ง (คนอะไรบ้าลูกตัวเอง...) ฉันได้พูดคุยกับคุณแม่ (ผู้ทำตัวเป็นโคนัน สืบไปเสียทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์รี่) มากมาย ได้รู้เรื่องที่คุณแม่ทราบมาอย่างละเอียด เชอร์รี่เที่ยวบอกใครๆว่าพี่หนิงจะให้ของขวัญวันเกิดหล่อนเป็นใบหย่า สาธุ เอาไปเถอะหล่อน ฉันจะได้หมดเวรหมดกรรมเสียที ฉันติดต่อขอหย่ากับพี่หนิง เขาไม่ยอมคุยด้วย คงไม่อยากแบ่งสมบัติ ผ่านวันเกิดเชอร์รี่ไปแล้ว พี่หนิงยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้เรื่องหย่า เราแยกกันอยู่อย่างนั้น ฉันรักษาตัวจนอาการประสาทต่างๆดีขึ้นมาก จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:01:53 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 5 ตรงนี้ต้องย้ำเลยว่า เวลาเท่านั้นที่เป็นตัวช่วยให้บาดแผลทั้งหลายในใจฉันดีขึ้นจนกลายเป็นแผลเป็นในที่สุด ดุจดังแผลเป็นที่หลังมือซ้าย อันเกิดจากการตีกับเชอร์รี่ ฉันต้องเห็นมันอยู่บ่อยๆ ตอนเกิดเรื่องใหม่ เห็นแล้วโกรธ โมโห แค้นใจเหลือเกิน แต่ตอนนี้เหรอ เห็นแล้วงั้นๆ ฉันตัดสินใจลาออกจากงาน หลังจากปรึกษาพ่อแม่พี่น้องผองเพื่อนสนิททั้งหลาย เกือบทุกคนเห็นด้วยว่าฉันควรออกไปจากซีนเดิมๆ เปลี่ยนเส้นทางชีวิตใหม่ หากฉันยังคงทำงานในบริษัทเดียวกับพี่หนิงและเชอร์รี่ ฉันคงไม่มีความสุขแน่ ต้องได้ยินได้ฟังเรื่องราวของสองคนนั้นตลอดเวลา ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับฟังอะไรแล้ว เมื่อลาออกจากงาน ฉันได้เงินมาก้อนหนึ่ง ฉันแบ่งเป็นสองส่วน ซื้อประกันชีวิตเป็นเงินสูงพอควรให้ลูกทั้งสอง เพื่อเป็นหลักประกันว่า หากฉันเป็นอะไรไป ลูกจะมีเงินพอใช้จ่ายไปจนช่วยเหลือตัวเองได้ ส่วนตัวฉันเอง มีเงินเก็บประมาณสามแสนบาทในตอนนั้น หากใช้อย่างระมัดระวังคงพออยู่ไปได้จนกว่าจะหางานใหม่ได้ ฉันพยายามฟื้นฟูสุขภาพของตนเอง ไปหาจิตแพทย์ตามนัด คุณหมอลดยาลงเรื่อยๆจนหยุดไปในที่สุด รวมเวลาที่ฉันเริ่มป่วยตั้งแต่เสียลูกคนเล็กไปจนถึงวันที่ฉันหยุดทานยาเป็นเวลาสิบเก้าเดือน เกือบสองปีที่ฉันจมอยู่ในความทุกข์ทรมานใจ สุดท้ายมันก็ผ่านพ้นไป สิบเก้าเดือนที่เชอร์รี่ยังคงรอใบหย่า หล่อนช่างมั่นคงกับความตั้งใจเสียนี่กระไร สุดท้าย เชอร์รี่ก็ได้ใบหย่าสมใจ หลังจากที่คุยมาหลายปีว่าจะได้ใบหย่าเป็นของขวัญวันเกิด –น่าคุยจังนะเรื่องนี้ หล่อนคิดอะไรของหล่อน ถึงก้าคุยโวกับใครๆแบบนั้น ได้ใบหย่าไปไว้รอทะเบียนสมรสน่ะหรือ หล่อนลืมไปมั้งว่าฉันผู้มีทั้งทะเบียนสมรสและลูกอีกสองคนยังรั้งพี่หนิงไว้ไม่ได้ แล้วหล่อนคนเดียวจะเอาพี่หนิงไว้อยู่แค่ไหนกันเชียว ตลอดเวลาเหล่านั้น ฉันไม่ได้พบพี่อิน กับทั้งไม่มีข่าวจากเขาเลย ดีแล้วแหละ ต่างคนมีทางต้องเดิน มีชีวิตที่ต้องรับผิดชอบดูแล พี่อินจะนึกถึงฉันบ้างหรือเปล่าฉันไม่อาจทราบได้เลย พี่หนิงหลบไปหลบมาจนกระทั่งวันหนึ่งฉันนัดเขามาคุยเรื่องหย่า (ที่ได้พูดมาหลายครั้งมากๆ) เขาตอบเหมือนเดิมว่า เขาไม่หย่า ให้ฉันไปฟ้องเอา “พี่หนิงจะยื้อรินไว้ทำไม รินไม่อยากอยู่กับพี่หนิง รินเบื่อต้องมาคอยรับโทรศัพท์จากผู้หญิงต่ำๆ ลูกๆหวาดผวาเสียงมันกันหมด มันด่าไม่เว้นเลย พี่หนิงฟังสิ รินอัดเทปเอาไว้” ฉันเปิดเทปที่บันทึกเสียงด่าตามสายของเชอร์รี่ให้พี่หนิงฟัง เขาทำท่าเบื่อ เดินหนี ฉันตามไปดึงเสื้อเขาไว้ เขาสะบัดหนี เรื่องดำเนินไปซ้ำซากอีกหลายเดือน พี่หนิงคงรู้แล้วว่าคราวนี้ฉันไม่ใจอ่อนแน่ ในขณะที่ไม่เลิกกับฉัน เขายังคงไปบินกับเชอร์รี่จนรู้กันไปทั่วว่าทั้งคู่.....หน้าด้านค่ะ...หน้าด้าน.... จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:02:44 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 6 แล้ววันที่พี่หนิงต้องยอมหย่าขาดจากฉันก็มาถึง....แต่ขอเล่าเรืองเชอร์รี่นิดนึง วันนั้นฉันกลับมาจากขับรถไปรับลูกๆที่โรงเรียน น้องเมฆเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว ฉันเริ่มมีความสุขกับลูกๆ ไม่ค่อยนึกถึงพี่หนิงมากนัก อยู่ดีๆ เชอร์รี่โทร.มาที่บ้าน ทั้งที่หล่อนเงียบไปนาน “ฮัลโหล..”ฉันรับสาย ปลายสายเงียบ ฉันฮัลโหลอีก คราวนี้เสียงหล่อนแปร๊ดๆมาตามสาย “อีริน อีหน้าด้าน เมื่อไหร่เมริงจะยอมหย่าพี่หนิงซักที อีแก่ เค้าเบื่อหน้าเมริงจะตายอยู่แล้ว อีคน ha-ลาก ช้าง.....” (หยาบคายจนฉันตกใจ ทั้งที่คุ้นเคยมาก่อนแล้ว แต่ฉันไม่ปล่อยให้หล่อนด่าฉันนาน ฉันสวนกลับไปทันที “โธ๋เอ๋ย คนอะร โดนหลอกเอาฟรี ใครไม่ยอมหย่ากันแน่ ไปบอกเค้าเลยว่าชั้นรออยู่ทุกวัน เธอพาเค้ามาเลยนะ ชั้นยกให้ นึกว่ายกกระดูกให้หมาแทะ..” “กรี๊ดดดดดดดดดดดด อีริน เมริงกล้าด่ากรูเหรอ” เชอร์รี่มีหน้ามาพูด หล่อนด่าฉันเอา ด่าฉันเอา แล้วจะให้ฉันเป็นแม่พระหรือไง บอกแล้วว่ารินนี่มันร้ายเหมือนกันค่ะ “อ้าว ทำไมล่ะ ทีเธอยังด่าแม่ชั้นได้เลย อย่ามาให้เจอนะ ชั้นเอาเธอตายแน่ๆ” ว่าแล้วฉันก็วางหู กริ๊งงงง กริ๊งงงง กริ๊งงง ดังมาอีก มุขเดิมๆอีก โทร.มา พอเรารับก็ด่า พอไม่รับก็กระหน่ำโทร. ฉันยกหูขึ้นจากแท่น แล้ววางลง พอกริ่งดังอีก ก็ยกหูแล้ววางลงอีก ให้มันเสียค่าโทรศัพท์ไป เสียประสาทไป (เป็นไงคะ รินเจ๋งยัง?) ถึงเวลานอน ฉันเอาเด็กๆไปนอน ตอนนั้นเด็กทุกคนมานอนรวมในห้องฉันหมดเลย น้องรุ้งกับน้องเมฆนอนบนเตียงกับฉัน น้องหนอนนอนบนที่ยอนที่เอามาปูข้างๆเตียงกับนวล นวลช่วยฉันได้มากทุกเรื่อง ไม่มีใครได้ของประทานจากพระเจ้าได้ทุกอย่าง ในความโชคร้ายของชีวิตคู่ ฉันยังมีครอบครัวตัวเองที่คอยเอาใจใส่ มีนวลที่เป็นคนอื่นแท้ๆแต่โชคชะตาพาให้เรามาพบกัน จนวันนี้ที่นวลแต่งงานไปแล้ว นวลยังบอกว่าจะกลับมาเลี้ยงลูกให้น้องๆที่นวลเลี้ยงมากับมือทุกคน ฉันยังมีเพื่อนดีๆที่พร้อมจะเห็นใจและเข้าข้าง พูดถึงเพื่อนดีๆ หลายท่านคงนึกถึงหนุ่ย หลังจากเจอกันที่ซีแอ๊ตเติ้ลและนั่งเครื่องไฟลท์เดียวกันกลับมากรุงเทพ หนุ่ยโทร.มาถามอาการน้องเมฆสองสามครั้งแล้วหายไปนาน หนุ่ยโผล่มาอีกครั้งหลังจากที่ฉันหายป่วยและกำลังเครียดเรื่องพี่หนิงไม่ยอมหย่า กับการถูกยัยผลไม้คอยคุกคามตามราวีไม่ละลด จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:04:05 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 7 หนุ่ยนัดเจอฉันที่ร้านอาหารเวียดนามในโรงแรมแห่งหนึ่ง เมื่อเจอกัน หนุ่ยเข้ามากอดฉันแน่นจนคนเหลียวมอง เพราะหนุ่ยเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในวงสังคมแล้ว หนุ่ยมาในภาพชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมสูทอาร์มานี่อย่างเนี้ยบจนฉันแทบจำไม่ได้ ระหว่างที่กอดฉันแน่น หนุ่ยกระซิบว่า “ริน มองตรงไปข้างหน้าริน สิบเอ็ดนาฬิกา ..หล่อชิ้พพพพ” ชายหนุ่มคนที่หนุ่ยบอกให้ฉันดูเป็นหนุ่มไทยหน้าตี๋คิ้วเข้มที่ตอนนั้นฉันไม่เห็นว่าหล่อตรงไหน พูดออกมาค่อยเหมือนหนุ่ยหน่อย ฉันล้อหนุ่ยว่า “เหนื่อยป่ะหนุ่ย เก๊กแมนโคดๆเลยน้า” “เออ ชินละ รินน่ะตัวทำไมมีอะไรไม่ส่งข่าวเลย หนุ่ยมัวทำงาน กว่าจะรู้เรื่องริน เนี่ย พอรู้ก็รีบโทร.หารินเลย โอ๊ยยยย...”หนุ่ยเอามือกุมอกข้างซ้ายไว้ “อ้าว..เป็นไรหนุ่ย” ฉันถาม “เป็นโรคเรอ..เอิ้กๆๆ” “เรออะไรหนุ่ย เอาถุงมาเป่าสิ เดี๋ยวรินขอพนักงานให้” “ยัยรินจอมเซ่อ แบบนี้แหละเลยโดนยัยผลไม้แกล้งหยั่งกับอะไร เรอน่ะ...เรอทัก-รักเธอไง”หนุ่ยบุ้ยใบ้ให้ดูชายหนุ่มคนนั้นอีก “ขำจังหนุ่ย แล้วเอามาร์คไปไว้ไหน เปลี่ยนเทสต์แล้วเหรอ คนนี้ตี๋จะตาย ไม่เห็นหล่อตรงไหน คนอะไรตาเล็กนิ้ดเดียว” ฉันบอก ดูราวชายหนุ่มคนนั้นจะรู้ตัว เขาหันมามองฉันกับหนุ่ยบ่อยๆ หนุ่ยชวนฉันคุย แต่ตาเหล่ไปที่โต๊ะหนุ่มหน้าตี๋ตลอด “เลิกไปนานแล้ว มาร์คเค้าไม่ชอบอยู่เมืองไทย ไปไหนกับหนุ่ยไม่ได้ กลัวคนเห็น ต้องแอบๆซ่อนๆ แล้วเค้าเป็นฝรั่ง เป็นอเมริกันที่อิสระเสรีเหนืออื่นด เราเลยบ๊ายบายกันด้วยความเข้าใจนะริน”หนุ่ยทำตาลอย “เก๊กแมนๆหนุ่ย ท่าแบบนั้นมันต้องไว้ทำที่บ้าน” ฉันปราม หนุ่ยรีบสงบเสงี่ยมทันที “เผลออีกละ กับพวกเรา หนุ่ยเผลอทู้กที แต่ถ้ากะคนอื่นนะ หนุ่ยกลายร่างได้ทันควันเลย ที่จริงเป็นผู้ชายก็ดีนะ ชะนีมาให้ท่าเย้อะ รู้ๆว่าเราหมั้นกะแจ๋มแล้ว ยังไม่สนใจ กรูจาอาวววซะอย่าง เฮ้ออ สมัยนี้ชะนีมันเยอะมากมาย น่ารำคาญจะตาย” พูดอย่างกับเพื่อนที่นั่งตรงหน้าหนุ่ยไม่ใช่ชะนีงั้นแหละ จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:05:01 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 8 “คุณหนุ่ยเจ้าขา สั่งอาหารได้แล้ว น้องเค้ามายืนคอยนานละนะ” “เอ้า รินอยากทานรัย หนุ่ยเอาเปาะเปี๊ยะทอด กุ้งพันอ้อย เส้นหมี่หมูย่าง แกะย่างพริกไทยดำ...” “มีแกะด้วยเหรอนุ่ย อาหารญวณเนี่ยนะ” ฉันถาม ไม่เคยทานอาหารญวณที่ไหนมีเนื้อแกะอยู่ในเมนูเลย “มีสิจ๊ะนู๋ริน อร่อยด้วย ไม่เชื่อเดี๋ยวลอง อ่ะ รินสั่งมั่ง หนุ่ยสั่งเยอะแล้ว” “โห เอาแค่ที่หนุ่ยสั่งก็พอละ เยอะแยะกินไม่หมด” “ใครบอกให้กินหมดล่ะริน กินไม่หมดใครว่า..อือ หล่อจัง” หนุ่ยมองไปที่โต๊ะชายหนุ่มคนนั้นที่ตอนนี้มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักมานั่งด้วย “แฟนไม่เห็นสวยเลย เช้อ เสียดาย หล่อแบบนี้น่าจะมีแฟนสวยๆ”หนุ่ยบ่น “แหม เค้าอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้นี่หนุ่ย ดูดิไปนินทาเค้า” “เออจริงของริน ช่างเค้าเหอะ หนุ่ยก็หาอาหารตาไปงั้น ตอนนี้กระดิกตัวทำอะไรก็เป็นข่าว เบื่อ เนี่ย คอยดูเดี๋ยวต้องมีคนไปเขียนข่าวว่าหนุ่ยหนีคู่หมั้นมาสวีทกะสาวสวย โอย อกจาแตก” “เอ้า เอาเข้าไป หนุ่ย บ่นอยู่นั้น แล้วนี่ชวนรินมาทำไม จะคุยเรื่องรินใช่ป่าว “ หนุ่ยพยักหน้าหงึกหงัก “เอ้า มีอะไรเล่าไป รินทำให้หนุ่ยใจหายไปหมดตอนรู้ข่าวว่ารินไม่พูดเกือบสองปี ตอนนี้ดูรินไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ สวยขึ้นด้วยซ้ำ ผมทรงนี้ดีกว่าตอนเป็นแอร์ตั้งเยอะ แล้วพอรินแต่งหน้าน้อยๆนี่สวยกว่าโบ๊ะเยอะๆอีก” ตอนเป็นแอร์ ฉันไว้ผมยาว รวบเป็นมวยตึงเปิดหน้าผาก ต่อมาเมื่อคลอดน้องรุ้งแล้วผมร่วงมาก ฉันจึงตัดบ๊อบสั้น ทรงยอดนิยมของแอร์ แล้วกลับมาไว้ผมยาวอีกหลังจากไม่ได้ทำงานแล้ว ฉันเล่าเรื่องต่างๆให้หนุ่ยฟังอย่างไม่ปิดบังมากนัก (ปิดแต่เรื่องความสัมพันธ์กับพี่อิน- เพิ่งมาเปิดตอนเขียนเรื่องนี้แหละค่ะ) ลงท้ายว่า “รินไม่รู้จะทำไง พี่หนิงไม่ยอมหย่า เชอร์รี่มันก็เอาแต่กวนซ่งติง รินรำคาญ อยากยกพี่หนิงให้มันไปซะ เค้าจะได้รู้มั่งว่านรกมีจริง” จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:06:10 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 9 มาลุ้นตอนจบคนแรกเลยฮะ จากคุณ : Mr.DogGie - [ 14 ต.ค. 49 13:09:57 ]

ความคิดเห็นที่ 10 Ohhh  finally ,  thank you so much krubbb จากคุณ : ใจนิ่งหญิงเยอะ - [ 14 ต.ค. 49 13:11:31 ]

ความคิดเห็นที่ 11 พี่รินมาแล้วๆๆๆ อย่าเพิ่งจบเลยครับ รอลุ้นว่าพี่รินจะจัดการกับผู้ชายอย่างพี่หนิงยังไง จากคุณ : pan-pan - [ 14 ต.ค. 49 13:12:08 ]

ความคิดเห็นที่ 12 “เอางี้มั้ยริน หนุ่ยจะให้ทนายบ้านหนุ่ยทำเรื่องให้ ฟ้องหย่าเลย รับรองพี่หนิงรีบหย่า เค้าต้องไม่อยากมีเรื่องขึ้นศาลหรอก บลาๆๆ” บอกแล้วว่าหนุ่ยหัวไว หนุ่ยอธิบายเรื่องกฎหมายให้ฉันฟังอย่างละเอียด เพื่อ... “รินจะได้รู้สิทธิ์ที่รินควรได้ อย่าทำเป็นนางเอกหนังไทย ขอหย่าอย่างเดียว ไม่เอาอะไร ไม่ด๊ายย ไม่ได้เป็นอันขาด ต้องเอาให้มันแสบไปทั้งบ้านเลย” ปากพูด แต่ตาอยู่ที่โต๊ะหนุ่มคนนั้นตลอด เป็นอันว่าอาหารมื้อนั้นจบลงด้วยความสบายใจของฉัน นานหลังจากนั้น ฉันเห็นหนุ่มคนนั้นเดินตามหนุ่ยในฐานะ “เลขานุการส่วนตัวของพณฯท่าน” ตลอดมา ในที่สุด หนุ่ยขี่ม้าขาวมาช่วยฉันอีกครั้งตามเคย จากการแนะนำของหนุ่ย ฉันไปพบกับทนายความที่มีชื่อเสียงมากท่านหนึ่งซึ่งรับฟังเรื่องราวของฉันจากหนุ่ยแล้วและเข้าใจสภาพฉันเป็นอย่างดี ขอบคุณหนุ่ยเหลือเกินเล่าแทนฉัน เพราะฉันยังอยุ่ในสถานะการณ์นั้น และต้องเจ็บปวดเมื่อพูดถึงมัน เมื่อพี่หนิงได้รับจดหมายจากทนาย เขาโกรธมาก มาที่บ้านตีหน้าตึงเครียดทีเดียว “เธอทำแบบนี้ทำไม ชั้นพยายามจะดีกับเธอแล้วนะ แล้วนี่เธอมาฟ้องหย่า มีใครยุอีกหล่ะสิ ฟ้องไปเถอะ บ้านนี้ยังไงก็เป็นที่ของแม่ฉัน เธอไม่มีสิทธิ์เอาไปหรอก อยากไปก็ไปแต่ตัว ฉันเลี้ยงลูกเองได้” พูดจาด๊อกกี้มากเลยนะพี่หนิง เขาเสียงดังต่อ ดีว่าตอนนั้นลูกๆไปโรงเรียนหมดแล้ว ฉันโต้เถียงกับเขาตามที่น่าจะเถียง เสียงโทรศัพท์ดังคั่นเวลาขณะที่ฉันกำลังแว้ดๆใส่เขา “ฮัลโหล” ฉันรับสาย เสียงแม่นั่นดังมาอีกแล้ว “ e จัน rai ดัดจริตฟ้องหย่า ....บลาๆๆๆ” ฉันยื่นหูโทรศัพท์ไปแนบหูพี่หนิง ให้ได้ยินซะมั่งว่าเชอร์รี่โทร.มารังควาน พี่หนิงปัดหูโทรศัพท์ออก “ไปฟังทำไม เมื่อเช้าเธอโทร.ไปด่าเค้านี่ เค้าโกรธเค้าเลยโทร.มาด่าเธอมั่ง” เป็นแบบนี้ทุกที พี่หนิงจะเชื่อเชอร์รี่ตลอดว่าที่หล่อนโทร.มาด่าฉันน่ะเพราะฉันไปด่าหล่อนก่อน โธ่เอ๋ย ฉันน่ะด่าไม่ทันเชอร์รี่เลย ฉันอยู่ของฉันดีๆ เรื่องอะไรจะโทร.ไปให้ได้ยินเสียงหล่อนแล้วไม่สบายใจไปทั้งวี่ทั้งวัน กว่าพี่หนิงจะรู้ความจริงว่าเชอร์รี่เป็นอย่างไรก็สายไปหมด เชอร์รี่พาพี่หนิงตกนรกทั้งเป็นอยู่ในเวลานี้ ทีใครทีมันนี่มันจริงเลย เมื่อฉันเอาจริง โดยให้ทนายความเจรจากับพี่หนิง ในที่สุดพี่หนิงยอมต่อรองกับฉันเรื่องการหย่า (โดยผ่านทนาย เพราะเราคุยกันดีๆไม่ได้) วันที่ฉันหย่าขาดจากพี่หนิง คือวันที่ 24 สิงหาคม 2541 สองปีหลังจากลูกชายคนเล็กตายจากไป(จะได้ทำบุญทีเดียวเลย) คบกันก่อนแต่งงานสองปี แต่งงานมาสิบสามปี รวมเวลาสิบห้าปีที่ฉันมีความทุกข์มากกว่าสุข (มีต่อ แต่ตอนนี้ขอโพสท์แค่นี้ก่อนนะคะ จะมาต่ออีกไม่นานมากค่ะ) จากคุณ : แอร์กี่ - [ 14 ต.ค. 49 13:29:22 A:202.133.157.249 X: TicketID:117784 ]

ความคิดเห็นที่ 13 ดีใจจังพี่แอร์กี่มาต่อแว้ว มาลงชื่อก่อนค่ะ ขอให้คุณพ่อพี่แอร์กี่หายไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้พี่ค่ะ^^ [คลิกเพื่อชมภาพขนาดจริง] จากคุณ : พี่คะ หนูชอบพี่!! (จะเอาอะไรกับลมปาก) - [ 14 ต.ค. 49 13:37:36 ]

ความคิดเห็นที่ 14 นู๋รักพี่ค่ะ จากคุณ : กระบี่เงอะงะ - [ 14 ต.ค. 49 13:53:20 ]

ความคิดเห็นที่ 15 จากคุณ : ป้าเอม - [ 14 ต.ค. 49 13:54:28 ]

ความคิดเห็นที่ 16 อ่านจบแล้วจะลงแดงอีกรอบให้ได้.... ช่วยมาต่อไวๆนะคะ  ยิ่งอ่านยิ่งมันส์ รอนาน ๆ มันเครียด...ด จากคุณ : พี่คะ หนูชอบพี่!! (จะเอาอะไรกับลมปาก) - [ 14 ต.ค. 49 13:57:54 ]

ความคิดเห็นที่ 17 ดีใจจังค่ะ ที่ได้อ่าน เปิดคอมพ์ มาก็เจอ เลย จากคุณ : เด็กแสบ - [ 14 ต.ค. 49 14:00:03 ]

ความคิดเห็นที่ 18 มาต่อเร็วๆนะคะ คุณแอร์กี่ อยากรู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกับ 'พี่หนิง' บ้าง รักษาสุขภาพนะคะ แล้วก็ขอให้คุณพ่อของคุณแอร์กี่หายไวๆนะคะ แก้ไขเมื่อ 14 ต.ค. 49 15:49:28 จากคุณ : MoaD - [ 14 ต.ค. 49 14:03:44 ]

ความคิดเห็นที่ 19 ลงชื่อด่วน!!!!!!! แล้วกลับไปอ่าน ฮี่ๆ มาลงชื่อก่อน เฮะๆ จากคุณ : DeLeTeLoveFromLife - [ 14 ต.ค. 49 14:10:48 ]

ความคิดเห็นที่ 20 อ่านแล้วก็เครียดกับพี่แอร์กี่จังครับ ชีวิตครอบครัว 15 ปีนี่ ก็ไม่น้อยนะครับ ยังไงอย่าลืม เล่ารายละเอียดพี่อิน พี่หนุ่ย (พระเอกตัวจริง) หย่อยนะครับ อีกนิด..ในฐานะแฟนตั้งแต่ตอนที่ 1 เสียดายที่ทุกอย่างจะจบแค่ 16 ตอน แต่ไม่ว่าเรื่องจะยาวหรือสั้น มันก็สามารถสอนให้เราเรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตได้ดีนะครับ จากคุณ : prapasawat - [ 14 ต.ค. 49 14:17:27 ]

ความคิดเห็นที่ 21 ลงชื่อๆๆๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป จากคุณ : นางสาวสายรุ้ง - [ 14 ต.ค. 49 14:24:25 ]

ความคิดเห็นที่ 22 ตอนที่แล้วเดาเอาไว้ว่ายายเชอรี่จะทำให้คุณหนิงและที่บ้านเขารู้ว่านรกน่ะมีจริง อยากรู้ว่าเป็นอย่างไร เล่าให้ละเอียดด้วยนะคะ กรรมน่ะไม่ต้องรอถึงชาติหน้า คุณรินยังโชคดีกว่าคนในโลกนี้อีกมาก มีคุณพ่อคุณแม่ที่ประเสริฐยิ่ง มีมิตรและบริวารที่ดี มีลูกที่น่ารักทั้ง 2 คน มีอาชีพการงานที่ดี ผู้ชายอย่างคุณหนิงยกให้เชอรี่ไปแหละดีแล้วค่ะ สวดมนตร์ ไหว้พระ แผ่ส่วนกุศลไปให้เจ้ากรรมนายเวรนะคะ จะรออ่านเรื่องของคุณรินไปตลอด ไม่อยากให้รีบจบค่ะมันจะขาดรายละเอียดไป จะช้าบ้างเร็วบ้างก็จะรอค่ะ จากคุณ : คนรออ่านทุกวัน - [ 14 ต.ค. 49 14:26:25 A:58.9.195.209 X: TicketID:070910 ]

ความคิดเห็นที่ 23 มาต่อเร็วๆนะครับ จากคุณ : Aon_loe - [ 14 ต.ค. 49 14:38:11 ]

ความคิดเห็นที่ 24 อ่านแล้วเศร้า  เหมือนมีอะไรมาจุกที่อกเลยค่ะ ร้องไห้ตามไปด้วย  ชีวิตคนเราทำไมมันรันทดได้ขนาดนี้ เฮ้อ......T T จากคุณ : paninee - [ 14 ต.ค. 49 14:39:28 ]

ความคิดเห็นที่ 25 เข้มแข็งจริง ๆ ครับ พี่ จากคุณ : eurasianbrown - [ 14 ต.ค. 49 14:43:44 ]

ความคิดเห็นที่ 26 15 ปี เราถือว่าอย่างน้อยก็หนึ่งส่วยสี่ของชีวิตเลยนะคะ อ่านไปก็ไม่เข้าใจเลยว่าโลกนี้ทำไมต้องมีคนแบบนี้ คือ ทำไมต้องเลวขนาดนี้ด้วย ยังไงตอนนี้หวังว่าชีวิตคุณรินจะมีความสุขมากๆไม่ต้องใจอ่อนไปยุ่งเกี่ยวกับบ้านนั้นอีกนะคะ ป.ล.ขอฟังเรื่องที่พี่หนิงโดนกระทำด้วยค่ะ อยากสมน้ำหน้า(ผิดไหมเนี่ยเรา) จากคุณ : hikawa - [ 14 ต.ค. 49 14:55:38 ]

ความคิดเห็นที่ 27 มารออ่านด้วยคนค่ะ ขอให้คุณพ่อหายไว ๆ นะคะ จากคุณ : ใบไม้ร่วงในป่าใหญ่ - [ 14 ต.ค. 49 15:04:41 ]

ความคิดเห็นที่ 28 ลงชื่อก่อน แล้วค่อยอ่าน รอมานานละ จากคุณ : Heart Beat (เม็ดอมสื่อรักรูปหัวใจ) - [ 14 ต.ค. 49 15:22:22 ]

ความคิดเห็นที่ 29 i feel for u ka [คลิกเพื่อชมภาพขนาดจริง] จากคุณ : soomchon - [ 14 ต.ค. 49 15:30:31 ]

ความคิดเห็นที่ 30 ลงชื่ออ่านค่า อยากเห็นหน้าตาผู้หญิงที่ชื่อ เชอรี่จังเลย จากคุณ : Kofschip - [ 14 ต.ค. 49 16:03:44 ]

ความคิดเห็นที่ 31 เป็นกำลังใจให้คุณแอร์กี่ค่ะ จากคุณ : parachute - [ 14 ต.ค. 49 16:36:14 ]

ความคิดเห็นที่ 32 มาแวะส่งกำลังใจค่ะ จากคุณ : -Prair- - [ 14 ต.ค. 49 16:38:27 ]

ความคิดเห็นที่ 33 มาลงชื่อแฟนคลับ มารอทุกวันเลย เป็นกำลังใจให้พี่แอร์กี่นะคะ จากคุณ : บ้าน จ.จาน - [ 14 ต.ค. 49 16:45:37 ]

ความคิดเห็นที่ 34 เฮ้อ ในที่สุดพี่ก็จะหมดเวรหมดกรรมกับพวกนี้ซะที แต่พอบอกว่าจะจบแล้วก็ใจหายค่ะ ขอให้คุณพ่อพี่แข็งแรงขึ้นเร็วๆนะคะ จากคุณ : neme - [ 14 ต.ค. 49 17:13:50 ]

ความคิดเห็นที่ 35 อย่างน้อยพี่ก็พ้นทุกข์มาแล้ว และก็มีบางคนได้รับทุกข์(จากยัยเชอร์รี่) ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ จากคุณ : หญ้าหนวดแมว - [ 14 ต.ค. 49 17:18:01 ]

ความคิดเห็นที่ 36 มาลงชื่ิอด้วยคนค่ะ ขอให้คุณพ่ี่แข็งแรงเร็วๆนะคะ จากคุณ : panda na-c (PANDA NA-C) - [ 14 ต.ค. 49 17:39:53 ]

ความคิดเห็นที่ 37 มาลงชื่อคับ ขอให้พลังจงสถิตย์อยู่กับพี่แอร์นะคับ และให้เวรกรรมมันตามทันพี่หนิงแบบติดจรวดปรู๊ตๆๆๆๆๆเลยคับ ฮิยะฮ่าฮ่าฮ่า จากคุณ : Nutt the Moche' - [ 14 ต.ค. 49 17:52:30 ]

ความคิดเห็นที่ 38 ยังไม่ได้อ่านเรื่องค่ะ ( เดี๋ยวเซฟและส่งให้เพื่อนๆค่ะ) แต่แวะมาตอบก่อน........... ตามมาเป็นกำลังใจให้พี่แอร์ค่ะ.. ขอให้คุณพ่อหายวันหายคืน.. บุญรักษา...นะคะ พี่แอร์ อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยค่ะ จากคุณ : cosmo lady - [ 14 ต.ค. 49 18:00:59 ]

ความคิดเห็นที่ 39 ตอนนี้ไม่รู้เวรกรรมตามนายหนิง กับ ผลไม้เน่านั้นทันหรือยังนะ.... จากคุณ : seoul-station - [ 14 ต.ค. 49 18:14:25 ]

ความคิดเห็นที่ 40 มาแร้วววว มาเป็นแรงจายยยย^___^* จากคุณ : whitespace - [ 14 ต.ค. 49 18:14:31 ]

ความคิดเห็นที่ 41 เฮ้อ... กรรมตามทันจิง ๆ อ่ะค่ะ เอาใจช่วยพี่รินนะคะ ^______^v จากคุณ : kwangkungzaa - [ 14 ต.ค. 49 18:15:52 ]

ความคิดเห็นที่ 42 มามุง จากคุณ : HaMishNaRuk - [ 14 ต.ค. 49 18:20:34 ]

ความคิดเห็นที่ 43 15 ปี แห่งความทุกข์จริง ๆ เลยค่ะ.... เอาใจช่วยพี่แอร์กี่นะค่ะ ขอให้คุณพ่อมีสุขภาพแข็งแรงเร็ว ๆ ค่ะ จากคุณ : pick_narok - [ 14 ต.ค. 49 18:24:06 ]

ความคิดเห็นที่ 44 ไม่น่าเชื่อว่าเชอร์รี่จะรอได้ อดทนด้านได้นานขนาดนี้ ถามจริงๆ เถอะค่ะ ว่าผลไม้ยี่ห้อนี้คงน่าเกลียดเอาการ เพราะถ้าสวยนะ ไม่น่าโง่มารอผู้ชายคนนี้คนเดียว จะว่าไปเค้าคงไม่มีความสุขนักหรอก เวรกรรมมีจริง เราเชื่อว่าตอนนี้คุณเธอก็คงไม่ได้ดีหรอก รออ่านตอนจบค่ะ...(แอบหวังว่าคงสะใจใส่น้อย อิอิ) จากคุณ : :+:พระจันทร์เชื่อม:+: - [ 14 ต.ค. 49 18:25:50 ]

ความคิดเห็นที่ 45 ขอให้คุณพ่อพี่แอร์กี่หายไวๆนะคะ จากคุณ : ปุ้มปุ้ยปุ้ม - [ 14 ต.ค. 49 18:51:44 ]

ความคิดเห็นที่ 46 ลงชื่อรออ่านตอนจบบบบค่ะ จากคุณ : กล้วยกรอบ (กล้วยกรอบ) - [ 14 ต.ค. 49 18:52:59 ]

ความคิดเห็นที่ 47 กะว่าจบแล้วจะเปิดกระทู้คุยกับแอร์กี่ดีมั้ย ดีครับ จากคุณ : Daikoshokai - [ 14 ต.ค. 49 19:06:20 ]

ความคิดเห็นที่ 48 ขอบคุณค่ะ คุณแอรืกี่ที่ต่อตอน 16 ให้อ่านแต่ยังไม่จุใจเลยค่ะ  ของอีกนิด  ขออีกนิด  แต่ไงก็จะคอยนะค่ะ จากคุณ : รักน้อยนิด - [ 14 ต.ค. 49 19:13:40 ]

ความคิดเห็นที่ 49 มาแว้วววววววว จากคุณ : zoggzagg111 - [ 14 ต.ค. 49 19:16:16 ]

ความคิดเห็นที่ 50 ... เข้ามาอ่าน จากคุณ : ปีศาจตัวอ้วนหมายเลข 17~ - [ 14 ต.ค. 49 19:18:24 ]

ความคิดเห็นที่ 51