ความคิดเห็นที่ 1 ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่16 (ตอนจบ) 16.2 วันนั้นฉันนัดพบกับพี่หนิงที่เขตบางเขนเวลาเก้าโมงเช้า เมื่อเจอกัน เราต่างไม่คุยกันมากนัก นอกจากเวลาที่ไปติดต่อตามช่องต่างๆเพื่อขอยื่นเอกสารในการหย่า และทำสัญญาการหย่า เจ้าหน้าที่สาวๆหลายช่องแอบถามฉันว่า จะหย่ากันทำไม ผู้ชายก็ล้อ-หล่อ ผู้หญิงก็ซ้วย-สวย (เค้าไม่ทราบกันว่าฉันซวยขนาดไหนอ่ะนะ) มีพี่คนหนึ่งท่าทางอาวุโสหน่อยมากระซิบว่า “เค้าเจ้าชู้ใช่มั้ยล่ะน้อง” ฉันพยักหน้า พี่คนนั้นพูดต่อว่า “เรื่องธรรมดานะน้อง จะหย่าไปทำไม ผู้ชายมันก็งี้ทุกคน ดูซิ สวยๆ แบบนี้ยังทำได้ พวกนี้ชอบลองของใหม่ สุดท้ายต้องกลับมาตายรัง น้องก็อยู่ของน้องไป เค้ารวยด้วยนี่ เห็นว่าจะเขียนสัญญาให้เงินน้องเดือนละตั้งเยอะ แถมมีลูกตั้งสองคน เป็นพี่นะ ไม่หย่าหรอก ปล่อยให้ผู้หญิงพวกนั้นมันอกแตกตายไปเอง...” พี่เค้าพูดอีกเยอะ ฉันอยากบอกว่า กรณีของฉันมันเป็นข้อยกเว้นจากมาตรฐานหลายอย่างของชีวิตคู่ แต่มันไม่ทราบจะอธิบายอย่างไรให้คนนอกเข้าใจ เลยได้แค่ยิ้ม เมื่อเอกสารไปถึงหัวหน้าเขต ผู้มีหน้าที่ไกล่เกลี่ยเรื่องครอบครัว ท่านถามเราว่าทำไมจะหย่ากัน พี่หนิงชิงตอบว่า “เพราะอยู่ด้วยกันต่อไปไม่ได้แล้วครับ” “ค่ะ” ฉันตอบบ้าง สั้นๆพอ หัวหน้าเขตพูดแบบที่คงพูดมาหลายร้อยหลายพันครั้งแล้วว่า “ไม่ลองคิดอีกทีหรือครับ มีลูกด้วยกัน น่าจะลองคิดอีกที...” “ผมว่าลองคุยกันใหม่อีกสักครั้ง แล้วค่อยตัดสินใจดีมั้ยครับ....” “ลูกจะมีปัญหานะครับ พ่อแม่ไม่อยู่ด้วยกัน เค้าจะเคว้งคว้าง...” ฯลฯ ท่านพยายามทำหน้าที่ของท่าน แต่ฉันกับพี่หนิงคงยืนกรานจะหย่า น้ำตาเริ่มมาเอ่อที่ตาฉัน จนกลั้นไม่ไหว ฉันร้องไห้ออกมาตรงนั้น พร้อมยืนยันว่า ฉันต้องการหย่า ในขณะที่เจ้าหน้าที่เขียนสัญญาการหย่าตามที่ฉันกับพี่หนิงตกลงกันมา ฉันร้องไห้เงียบๆ ตลอด ไม่อายใครหรอก ร้องสั่งลา ร้องไห้ให้ความกดดันทั้งหมดในชีวิตที่ผ่านมาหลั่งไหลพร้อมน้ำตา ร้องไห้กับวันเวลาดีๆที่เคยมีพี่หนิง จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:10:36 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 2 เมื่อเจ้าหน้าที่เขียนสัญญาการหย่าเรียบร้อย ส่งให้ฉันกับพี่หนิงอ่าน ในสัญญานั้นระบุว่า (ขอเล่าคร่าวๆ เพราะรายละเอียดเยอะมาก) 1. บุตรทั้งสองอยู่ในการปกครองของมารดา โดยบิดาจะส่งเสียค่าเลี้ยงดูเป็นจำนวนเงินเดือนละ....(มากพอควรค่ะ) ไม่รวมค่าเล่าเรียนและกิจกรรมพิเศษต่างๆซึ่งผู้เป็นบิดาจะส่งเสียจนกว่าบุตรจะจบการศึกษาสูงเท่าที่ต้องการ 2. บ้านที่เป็นสินสมรส ปลูกอยู่ในที่ดินของมารดาฝ่ายชาย ฝ่ายชายตกลงให้ฝ่ายหญิงอยู่กับบุตรทั้งสอง จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะมีเงินมาให้อีกฝ่ายเป็นจำนวนครึ่งหนึ่งของราคาบ้านและตกลงกันเป็นลายลักษณ์อักษรต่อหน้าพยาน ฝ่ายที่จ่ายเงินให้อีกฝ่ายหนึ่งจะได้กรรมสิทธิ์ครอบครองบ้าน 3. อสังหาริมทรัย์ รวมทั้งสังหาริมทรัพย์อื่นๆ อาทิ ที่ดิน รถยนต์ เงินสด เป็นชื่อของฝ่ายใด ให้ตกเป็นของฝ่ายนั้น 4. ฯลฯ ฉันกับพี่หนิงต้องลงชื่อในเอกสารหลายฉบับ สุดท้าย ได้ใบหย่ามาคนละ 1 ใบ พร้อมสำเนาเอกสารการหย่าที่ทางเขตแจ้งว่าเป็นเอกสารสัญญาที่ถูกต้องตามกฎหมาย หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ทำตามสัญญา อีกฝ่ายหนึ่งมีสิทธิ์ฟ้องร้องได้ ฉันปวดศีรษะมากจนเดินเซไปที่รถ พี่หนิงตามมา เขาบอกว่า “รินดูไม่ค่อยสบายเลยนะ พี่ขับรถให้เอาไหม” เหอๆๆๆๆ ทีแบบนี้มาทำเป็นห่วง ผีเข้าเหรอ เอาเถอะ หย่ากันแล้ว พูดกับเขาซะหน่อย “รินไม่เป็นไร พี่หนิงไปดูแลคนของพี่หนิงให้ดีเถอะ รินอยู่ได้ ขอบคุณนะที่หย่าให้ริน” ฉันพูดพร้อมกับยกมือไหว้เขาอย่างสวย พี่หนิงยื่นหน้ามาหอมแก้มฉัน “โธ่ๆๆๆ รินนี่เครียดจัง พี่ตามใจรินแหละ อยากหย่าก็หย่า เอาไว้รินอารมณ์ดีๆ แล้วค่อยมาจดกันใหม่นะ” พูดง่ายจัง ผู้ชายคนนี้ ฉันขับรถไปบ้านคุณพ่อคุณแม่ คุณพ่อซึ่งเกษียณแล้วไม่อยู่บ้าน เพราะมีมหาวิทยาลัยเชิญไปเป็นอาจารย์พิเศษ คุณแม่เห็นตาบวมแดงของฉันแน่ๆ แต่จะไปอายอะไรกับท่าน ท่านกอดฉัน “หมดเคราะห์เสียทีนะลูก แม่อยากให้รินเอาหลานกลับมาอยู่บ้านเรา แม่ห่วงรินกลัวสู้พวกบ้านโน้นไม่ได้ ไหนจะผู้หญิงคนนั้นอีก” จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:11:36 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 3 คุณแม่ไม่เคยเรียกเชอร์รี่แบบมีคำว่า e นำหน้า ท่านจะเรียกหล่อนว่า “ผู้หญิงคนนั้น” โดยละชื่อหล่อนเอาไว้ ท่านคงไม่อยากเอ่ยชื่อนั้นออกมาจากปากท่านกระมัง “แม่ขา รินเลิกกะพี่หนิงแล้ว คงสมใจพวกเค้าหล่ะ ไม่น่ามายุ่งกะรินแล้วนะคะ แต่ถ้ามา รินจะสู้” ตอนที่พูดนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าจะมีเรื่องหลังการหย่าต่อมาอีก และมีเรื่องมาเรื่อยๆ มากบ้างน้อยบ้าง จนถึงทุกวันนี้ หากเป็นนิยาย ตอนจบของเรื่องคือการลงเอยของพระเอกนางเอกอย่างมีความสุข ประมาณ and then they live happily ever after…. แต่รินไม่ใช่นางเอก พี่หนิง พี่อิน ไม่ใช่พระเอก เรื่องจึงต้องจบแบบมีการอัพเดทเหตุการณ์ได้จนถึงทุกวันนี้ หลังหย่าได้ไม่กี่วัน คอลัมน์ซุบซิบของหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งเอาข่าวเรื่องหย่าของฉันไปลง ประมาณว่ากัปตันเจ้าเสน่ห์หย่าขาดจากภรรยาคนสวยเพราะมือที่สามที่เป็นแอร์ชื่อเหมือนผลไม้ ...(ไม่รู้ฝีมือใครส่งข่าว) จากข่าวในหนังสือพิมพ์ ทำให้ฉันต้องรับโทรศัพท์จากคนรู้จักมากมาย ล้วนแสดงความห่วงใย เสียใจ แกมดีใจด้วย (สำหรับบางคนที่รู้เรื่องดีมากๆ ต่างดีใจที่ฉันออกจากวังวนของชายหญิงสองคนนั่นได้เสียที) เชอร์รี่ไม่สะทกสะท้านกับการเป็นมือที่สาม พูดให้ตรงจริงๆคือ หล่อนไม่เคยสะทกสะท้านที่จะทำสิ่งที่เลวร้ายในสายตาใครๆ ไม่รู้ว่าหล่อนคิดไม่ได้ หรือไม่ได้คิด ทุกไฟลท์ที่หล่อนไปบิน หล่อนจะพกสำเนาใบหย่าของพี่หนิงกับฉันไว้ในกระเป๋า พร้อมจะเอาออกมาโชว์ชาวบ้านได้ทุกเมื่อ หารู้ไม่ว่าผู้คนเค้าสมเพชเวทนาการกระทำของหล่อนกันทั่วหน้า การกระทำต่างๆของเชอร์รี่ที่ฉันเขียนมาทั้งหมด (จริงๆยังไม่หมดน้า) เป็นเรื่องจริงที่ผู้อ่านอาจจะคิดว่า “มีด้วยเหรอคนแบบนี้” ฉันขอบอกว่า “มีจริงแท้แน่นอน” ฉันไม่ได้เขียนเกินไปจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงเลยแม้แต่น้อย ถ้าเชอร์รี่ได้มาอ่านเรื่องนี้ หล่อนจะเถียงฉันไม่ได้เลยว่า เรื่องที่เล่ามาทั้งหมดนี้...ไม่จริง แต่คนอย่างหล่อน คงไม่มาอ่านหรอก ในเมื่อหล่อนไม่ยี่หระกับอะไรเลย นอกจากไขว่คว้าสิ่งที่หล่อนอยากได้เอามาไว้ในครอบครองให้ได้จนหมด คนที่รู้จักทั้งเชอร์รี่หลายๆคนวิเคราะห์ว่าหล่อนเป็นคนแปลก ไม่รู้สึกผิดกับการทำเรื่องเลวร้าย ไม่ย่อท้อกับการทำความเลว ไม่รู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป กลับกระหยิ่มที่แย่งทุกอย่างไปจากลูกผู้หญิงด้วยกันคนหนึ่งได้ หล่อนเป็นคนใจเหี้ยม จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:12:28 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 4 พี่หนิงจึงกลัว ไม่กล้าทำอะไรที่ขัดใจหล่อน เพราะวันร้ายคืนร้ายวันใด หล่อนอาจลุกขึ้นมาฆ่าคนได้ จากการสังเกตของฉัน พี่หนิงไม่ได้มีความสุขเมื่ออยู่กับเชอร์รี่ อาจสุขเฉพาะทางเท่านั้น คือสุขทางเนื้อหนังโลกีย์ อันน่าจะเป็นของชอบของเขาและหล่อน คนใช้บ้านคุณแม่เขาเล่าว่า กลางวันแสกๆ พี่หนิงกับเชอร์รี่ยังพากันทำอะไรๆ เสียงดัง แถมไม่ล้อคประตูห้อง (บนบ้านคุณแม่เขา)เสียอีก เลยมีคนได้ดูหนังเอ๊กซ์แบบสดๆไม่เสียตังหลายคน เพราะเผลอไปเปิดประตูห้องเข้า ฉันคิดผิดไปหน่อยตรงที่คาดว่า เชอร์รี่คงเลิกมาราวีฉันเสียทีหลังจากหล่อนได้ใบหย่าสมใจ มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น เพราะนอกจากใบหย่าแล้ว หล่อนยังต้องการ “ทะเบียนสมรส” อีกด้วย โลภมั้ยเนี่ย? วันดีคืนดีที่หล่อนเกิดอาการไซไค (ภาษาหมอ เรียกคนไข้โรคจิต) หล่อนจะโทร.มาที่บ้านฉัน ใครรับโทรศัพท์หล่อนจะส่งเสียงประสาทหลอนของหล่อนมาตามสาย ทำตัวเหมือนตอนที่ฉันยังไม่ได้หย่ากับพี่หนิง นี่หล่อนเป็นอะไรไป ไม่รู้จะตามก่อสงครามกันไปถึงไหน จนกระทั่งฉันทนรำคาญไม่ได้ ต้องเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่ทั้งหมด ฉันเปลี่ยนทั้งเบอร์บ้านและมือถือมาหลายรอบแล้ว เพื่อนฝูงคนรู้จักพากันบ่นว่าฉันเปลี่ยนเบอร์บ่อยเกินไป บางคนแซวว่าฉันเปลี่ยนเบอร์หนีเจ้าหนี้หรือไร แหม...เจ้าหนี้น่ะ ยังน่ากลัวน้อยกว่าเชอร์รี่เลยนะ วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ฉันเริ่มทำธุรกิจส่วนตัว มีรายได้พอประมาณ อยู่ได้ไม่เดือดร้อน ฉันยังคงขับรถรับส่งลูกๆ(รวมน้องหนอนที่ไม่ยอมไปอยู่กับพี่หนิงเพราะไม่ชอบเชอร์รี่ น้องหนอนนั้นเมื่อมีเชอร์รี่เข้ามา และเธอเริ่มโตขึ้นพ้นวัยรุ่น เธอจึงเข้าใจฉันมากขึ้น และถือเป็นลูกสาวอีกคนหนึ่งของฉันมาจนถึงเดี๋ยวนี้) ไปโรงเรียน ไปเรียนพิเศษ ไปทำกิจกรรมต่างๆ อันทำให้เวลาหมดไปอย่างรวดเร็ว ฉันเคยคิดจะย้ายกลับไปอยู่กับคุณพ่อคุณแม่แบบถาวรเลย แต่ในที่สุดตัดสินใจอยู่ที่บ้าน ฉันควรจะเป็นหัวหน้าครอบครัวด้วยตัวเอง ไม่ใช่แบกภาระลูกหลานกลับไปให้ท่านทั้งสองอีก คุณพ่อคุณแม่แก่ตัวลง สุขภาพเริ่มทรุด ฉันพาหลานทั้งสองไปเยี่ยมท่านทุกสุดสัปดาห์ บางครั้งนอนค้างที่บ้านท่าน บางทีไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน จิตใจที่บอบช้ำของฉันค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ คุณตาคุณยายรักหลานมาก รวมทั้งน้องสาวน้องชายฉันต่างรักหลานทั้งสองมากเช่นกัน เพราะทั้งสองไม่มีลูก ตั้งแต่เริ่มแรกที่เขียนเรื่อง ฉันตั้งใจว่าจะไม่เล่าเรื่องส่วนตัวมากนัก แต่แล้วฉันก็ทำได้ไม่เนียน เพราะตอนหนึ่งฉันบอกว่า น้องสาวน้องชายไปเรียน อีกตอนหนึ่งเขียนถึงเรื่องน้องหนอนวีนฉันในวันแต่งงงาน พูดถึงน้องสาวของฉันที่พุ่งตัวไปจับน้องหนอน อีกตอนหนึ่งบอกว่าตัวเองเป็นลูกสาวคนเดียว ต้องขออภัยด้วยค่ะ ฉันโกหกไม่เก่งเลย แย่จัง จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:13:26 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 5 สรุปคือ ฉันมีน้องสาวหนึ่งคน น้องชายหนึ่งคน ที่ฉันรักมากทั้งคู่ ถ้ามีเวลาและโอกาสในวันหน้า ฉันจะเล่าเรื่องชีวิตวัยเด็กของฉันให้ฟัง วัยเด็กของฉันมีความหมาย เพราะความรักที่หล่อหลอมฉันมามีส่วนมากในการช่วยฉันฟันฝ่ามรสุมลูกแล้วลูกเล่าในชีวิต อืมมม เคยมีใครตั้งชื่อพายุสักลูกว่า “เชอร์รี่”บ้างหรือเปล่าเนี่ย พายุลูกนี้ร้ายกาจมาก ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าได้หมดจริงๆ พี่หนิงยังคงอยู่ที่บ้านคุณแม่ของเขา ไม่เห็นจะย้ายไปไหน เชอร์รี่มาที่บ้านนั้นบ่อยๆ ฉันไม่สนใจหล่อนแล้ว เชิญทำอะไรไปตามสบาย อย่ามายุ่งกับฉันอีกได้เป็นดี แต่...พี่หนิงยังคงทำตัวราวกับฉันยังเป็นภรรยาเขาอยู่ หากวันไหนฉันออกจากบ้านโดยไม่มีลูกไปด้วย เพื่อซื้อของหรือทำธุระส่วนตัว พี่หนิงจะคอยใช้ให้คนมาดูว่าฉันกลับมาหรือยัง บางครั้งโทร.ตาม บ่นว่าว่าฉันทิ้งลูก ...เอ๊า...อ้าว .....คนอะไร ไม่หันมามองตัวเองเลย เมื่อพี่หนิงวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของฉันมากๆเข้า ฉันจะเตือนเขาว่า เราเลิกกันแล้ว อย่ามายุ่งกับฉันเลย...ได้ผลไประยะหนึ่ง แล้วกลับเป็นอย่างเดิมอีก ...วนเวียนมาจนทุกวันนี้ ( พี่หนิงหวงก้างไปทำไม ไม่เข้าใจ ฉันเลยอดมีแฟนใหม่เลย5555) เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนน้องหนอนสอบเอ็นทรานซ์ ฉันเป็นคนไปส่งเธอสอบ และขับรถกลับมาบ้าน กลับไปอาจจะท้องเดินระหว่างสอบได้ เลยเอาอาหารไปส่งทุกวัน เมื่อประกาศผลสอบ น้องหนอนสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันกับที่ฉันเคยเรียนแต่คนละคณะ น้องหนอนตื่นเต้นดีใจ ฉันเองก็ดีใจจนน้ำตาไหล กอดน้องหนอนแน่น รู้สึกทันทีนั้นว่าน้องหนอนเริ่มเข้าใจฉันแล้ว หลังจากที่อยู่กันแบบฉันต้องอดทนฝ่ายเดียวมานาน พี่หนิงทราบว่าน้องหนอนสอบติดช้ากว่าใครเพราะเขาไปบินและติดต่อไม่ได้ ตามสไตล์เขาแหละ เมื่อพี่หนิงทราบว่าน้องหนอนสอบติด เขาให้ของขวัญลูกสาวเป็นรถยนต์ BMW ซีรี่ส์สาม ใหม่เอี่ยม น้องหนอนดีใจมาก แม้ยังไม่มีใบขับขี่ เพราะอายุยังไม่เต็มสิบแปด แต่พี่หนิงบอกว่าไม่เป็นไร ส่งนามบัตรเพื่อนตนเองที่เป็นนายตำรวจใหญ่ไว้ให้น้องหนอน ไว้ใช้เบ่งกับตำรวจชั้นผู้น้อยที่มักจะทำหน้าที่อยู่บนท้องถนนทั่วๆไป ทำอะไรแต่ละอย่าง เข้าท่ามั้ยนั่นที่สนามสอบอีกตอนกลางวันเพื่อนำอาหารกลางวันไปให้น้องหนอนทาน ฉันกลัวว่าหากทานอาหารที่ขายๆกัน น้องหนอน ก่อนเปิดเทอมใหม่ มีกิจกรรมรับน้องที่มหาวิทยาลัย น้องหนอนขับรถใหม่ และขอยืมนาฬิกา ROLEX เรือนทองฝังเพชรของฉันไปสวม ฉันให้ไปโดยไม่เฉลียวใจสักนิดว่าจะไม่ได้คืน ฉันซื้อนาฬิกาเรือนนั้นที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย ตั้งแต่สมัยเป็นแอร์ ราคาคิดเป็นเงินไทยประมาณหนึ่งแสนแปดหมื่นบาท ตอนนี้ไม่ทราบว่ากี่แสนแล้ว จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:20:37 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 6 ลูกเรือสายการบินนี้มีโรเล็กซ์กันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของยูนิฟอร์ม เคยมีผู้โดยสารอายุมากแล้วชาวอเมริกันเอานาฬิกาที่เธอซื้อจากบ้านเราขึ้นมาอวดแอร์ บอกเล่าประมาณว่า ดูสิ ของก๊อปเมืองไทย สวยมาก โรเล็กซ์ คาร์เทียร์ ปาเต๊ก..รวมกันไม่กี่พันบาท แล้วหันมาชี้ที่โรเล็กซ์ของแอร์ ถามว่า “แล้วของเธอเท่าไหร่ ซื้อได้ถูกกว่าฉันหรือเปล่า” แอร์งงกว่าจะเก๊ทว่าผู้โดยสารนึกว่าพวกเราใส่ของก๊อป แต่ด้วยความหัวไวเลยตอบถนอมน้ำใจคุณป้าไปทำนองว่า ซื้อมาราคาพอๆกับที่คุณป้าซื้อนั่นแหละค่า คุณป้ายิ้มไม่หุบ ไม่รู้ป่านนี้รู้หรือยังว่าแอร์ สจ๊วต นักบิน สายการบินนี้เค้าสวมของจริงกันทั้งนั้น ยิ่งมีเงินเยอะ หรือบ้านรวย ใส่เรือนละล้านยังมี น้องหนอนเอานาฬิกาของฉันไปหลายวัน วันหนึ่งเธอกลับมาบอกว่า “อารินขา หนอนมีอะไรจะบอก อารินอย่าเพิ่งโมโหนะ... น้องหนอนทำหน้าแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต คือหน้าตาเสียใจและรู้สึกผิด ฉันมองหน้าจ๋อยๆของเธอแล้วตกใจ รีบถามว่า “มีอะไรเหรอคะหนอน” “อารินขา หนอนทำโรเล็กซ์อารินหาย...หนอนไม่รู้ว่ามันหายตอนไหน หนอนขอโทษ” ใจฉันหายไปพร้อมกับประโยคของเธอที่ฉันรับทราบว่าโรเล็กซ์ของฉันหาย นาฬิกาที่ฉันเก็บเงินนาน...มากกกกและคิดแล้วคิดอีกว่าควรซื้อหรือเปล่า ใครๆบอกว่าซื้อโรเล็กซ์เหมือนเป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง ฉันขาดทุนอีกแล้วสิ แต่เมื่อเห็นหน้าของน้องหนอน ฉันเลยใจอ่อนตามประสาที่เป็นฉัน ฉันบอกเธอไปว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วมันหายยังไง หนอนคิดออกมั้ย อยู่ในห้องหรือเปล่า เดี๋ยวอารินไปช่วยหา” ฉันไปที่ห้องน้องหนอน หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนในที่สุดต้องปลงว่า ฉันคงไม่ได้นาฬิกาคืนอีกแล้ว ตรงนี้ขอย้อนเล่าถึงวันที่ฉันซื้อนาฬิกาเรือนนั้นนิดนึงนะคะ จำได้ว่าวันที่ไปซื้อนาฬิกาเรือนนี้ มีลูกเรือหลายคนไปด้วยกัน ร้านนาฬิการ้านนี้อยู่แถวถนนช้อปปิ้งในเวียนนา เมืองแสนสวยที่ใช้ถ่ายภาพยนตร์เรื่อง The Sound of Music นั่นไง พวกเรามักจะแวะเวียนไปที่ร้านนี้ทุกครั้งเพราะขายถูก (แบบอาศัยขายเยอะ ) บริการเลิศ แถมมีบริการผ่อนด้วยบัตรเครดิตได้อีก หลายคนไปร้านนั้นเพื่อเอาโรเล็กซ์ของตนเองที่ซื้อจากไหนก็ได้ไปให้ทางร้านทำความสะอาด ทิ้งนาฬิกาไว้ ไปเดินช้อปปิ้ง ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับไปรับนาฬิกาที่ได้รับการทำความสะอาดจนเอี่ยมแวววาวคืนข้อมือได้ ฟรีด้วยอีกต่างหาก ใครไม่ชอบบ้าง จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:23:16 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 7 ฉันลองนาฬิกาหลายเรือน มีกองเชียร์เป็นเพื่อนร่วมงาน ที่ร่วมกันลอง ร่วมกันเชียร์ ซื้อไม่ซื้อไม่เป็นไร เจ้าของร้านจิตวิทยาดี พนักงานบริการด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จนบางครั้งไม่ตั้งใจไปซื้อยังซื้อเลย แล้วฉันที่แสนจะตั้งใจไปซื้อจะทนไหวได้อย่างไร ฉันลองสวมหลายเรือน และเมื่อถึงเรือนนั้น ...เหมือนรักแรกพบ ช่างสวยจับใจ หน้าปัทม์มุกสีนวล มีเพชรประดับแทนตัวเลข ดูคลาสสิคเอามากๆ กองเชียร์ส่งเสียงเชียร์กันราวกับเชียร์บอลวันแดงเดือด คืนนั้นฉันสวมนาฬิกาเรือนนั้นนอนเลยเชียว แล้วจะอดใจไม่เสียดายได้อย่างไร ป่านนี้ไม่รู้ว่านาฬิกาของฉันอยู่บนข้อมือใคร เมื่อฉันซื้อนาฬิกาอีกในเวลาต่อมา ฉันไม่ซื้อเรือนแบบของฉันอีกเลย เพราะฉันคิดว่า ไม่มีทางที่ฉันจะรู้สึกเหมือนวันนั้นที่เวียนนาได้อีก ข้อสำคัญคือราคาแพงขึ้นอีกเยอะเกินกำลัง ผู้หญิงคนอื่นอาจชอบซื้อทอง ซื้อเพชร แต่ฉันชอบซื้อนาฬิกา จะถูกจะแพง(แพงเท่าที่พอรับได้)จะก๊อปจะจริง ถ้าถูกใจและมีเงินพอ..ก็ซื้อค่ะ ดังนั้นตอนนี้จะมีคำถามประจำตอน และมีรางวัลเป็นนาฬิกา ..ของฉันเอง (อิอิ ไม่ค่อยลงทุนเท่าไหร่เนอะ) อ่านจนจบตอนแล้วตอบคำถามด้วยนะคะ... ต่อๆ เล่าเลยเรื่อยเปื่อยไปอีกแล้ว กลับมาเรื่องน้องหนอนกับโรเล็กซ์ของฉันก่อน จากการสอบถามน้องหนอน เธอบอกว่า เมื่อวานพาเพื่อนสามคนขึ้นไปบนห้อง เพื่อนมาหาที่บ้านตอนฉันไม่อยู่บ้าน หลังจากเพื่อนกลับไปแล้ว น้องหนอนยังไม่ได้นึกถึงนาฬิกา มาตอนเช้าจะสวมแต่หาไม่เจอ เธอบอกว่าวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งตั้งแต่วันวาน เมื่อสอบถามหมีกับยง (ซึ่งฉันคิดว่าคงไม่เอานาฬิกาฉันไปแน่ เพราะพวกเธอไม่ทราบราคา และฉันเคยวางของทิ้งไว้ก็ไม่เคยหาย) สองคนนั้นบอกว่าไม่เห็นเลยเพราะตอนเข้าไปทำความสะอาดห้องน้องหนอนนั้น น้องหนอนยังอยู่ในห้อง พอตอนสายๆ เพื่อนน้องหนอนมาแล้วเข้าไปคุยกันในห้องนอน เป็นไปได้ไหมว่าเพื่อนน้องหนอนคนใดคนหนึ่งจิ๊กนาฬิกาไป สรุปว่า...จับผู้ร้ายไม่ได้ ฮือ ฮือ เสียดายเหลือเกิน....แต่ต้องทำใจ...ชีวิตรินนี่มันต้องทำใจไปซะทุกเรื่องเลยหรือไร เมื่อพี่หนิงรู้เรื่องนาฬิกา เขากลับว่าฉันอีกว่าให้เด็กยืมไปทำไม ต่อจากนั้นไม่นาน เขาซื้อโรเล็กซ์เรือนหนึ่งให้น้องหนอนเป็นของขวัญอีกชิ้น แต่เป็นเรือนแบบ combination คือสายสองกษัตริย์ ราคาไม่สูงเท่าเรือนทองของฉัน แล้วพี่หนิงยังบอกฉันอีกว่า “ไว้มีตังค์แล้วจะซื้อเรือนทองคืนให้รินนะ” พี่หนิงพูดอะไรไม่เคยทำตามคำพูดซักเรื่อง ฉันเรียนรู้แล้วว่าฉันคงไม่ได้นาฬิกาใหม่จากพี่หนิงหรอก (ต้องทำใจอีก) จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:24:20 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 8 หลังจากหย่ากัน เขาส่งเงินให้ฉันตามข้อตกลง เดินไปเดินมาดูลูกๆ คอยสปายชีวิตฉันตามที่เล่าแล้ว ฉันพูดจากับเขาตามปกติ บางครั้งเลี่ยงได้ก็เลี่ยง บอกตรงๆว่าอึดอัดที่ต้องอยู่บ้านใกล้ๆกันกับเขาและครอบครัวเขาที่มีเชอร์รี่มาป้วนเปี้ยนให้เห็นตลอด ไม่ยอมไปผุดไปเกิดเสียที บางวันที่อารมณ์ไม่ค่อยดี ตื่นมาเห็นหลังคาบ้านนั้นก็พลันหงุดหงิดแล้ว ฉันยังคงไปรับส่งลูกและทำงานส่วนตัวตามปกติ จนวันหนึ่งน้องรุ้งชี้ให้ฉันดูคอนโดมิเนียมใกล้ๆโรงเรียนน้องเมฆแล้วบอกฉันว่า “แม่ขา หนูว่าแม่ซื้อคอนโดนี้ดีมั้ย เราจะได้มาอยู่กัน ใกล้โรงเรียนน้องด้วย ใกล้โรงเรียนหนูด้วย หนูนั่งรถไฟฟ้าไปเองได้ แม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยขับรถ หนูกับน้องก็จะได้ตื่นสายๆได้ ดีมั้ยคะแม่” น้องรุ้งจะแทนตัวเองเวลาพูดกับฉันว่า “หนู” จนกระทั่งทุกวันนี้ ใครๆ ชมว่าน้องรุ้งพูดเพราะ มีคะ ขา ตลอดกับทุกคน ฉันมีเคล็ดลับที่ลูกพูดเพราะ ตอนเด็กๆเวลาน้องรุ้งพูดอะไรออกมา ฉันจะสอนให้ลูกลงท้ายด้วยคำว่า คะ..ขา หากลูกไม่พูด ฉันจะบอกให้ลูกพูดใหม่ จนน้องรุ้งชินที่จะพูดจามีคำลงท้ายเพราะๆและใช้เสียงอ่อนๆ น้องเมฆเองก็ถูกสอนมาแบบเดียวกัน แต่ให้พูด..ครับ..แทน มาตอนนี้น้องเมฆชอบพูด “ครับผม” สุภาพมากลูกแม่ สงสัยซ้อมพูดไว้เผื่อมีแฟน เมื่อน้องรุ้งชี้ทางเรื่องคอนโดมิเนียมให้ ฉันเริ่มคิดว่า ถ้าซื้อคอนโดน่าจะดีไม่น้อย ฉันจะสามารถประหยัดค่าน้ำมันรถ ค่าทางด่วน ค่าโทลเวย์ที่ต้องจ่ายไปทุกๆวันได้เยอะ เอาเงินนั่นมาผ่อนคอนโดได้ด้วย เรื่องซื้อคอนโดนี้เป็นเรื่องหนึ่งที่ฉันตัดสินใจถูก...แบบถูกกกกกต้องงงงงงนะคร้าบบบบบบ (ขอล้อเลียนคุณปัญญาหน่อยนะคะ) เมื่อย้ายมาอยู่คอนโด แรกๆฉันยังไม่คุ้นเคยกับชีวิตที่อยู๋ในตึกใหญ่รวมกับครอบครัวอื่นๆ ฉันใช้เวลาปรับตัวพอควร เมื่อคุ้นแล้วกลับชอบอยู่ในเมือง และเข้าใจแล้วว่าทำไมคอนโดถึงสร้างขึ้นมาขายมากมาย แถมขายหมดทุกที่ด้วย (น้องหนอนไม่ยอมมาอยู่คอนโดด้วย เธอตัดสินใจไปอยู่ที่บ้านคุณแม่พี่หนิง เธอบอกฉันว่า เธอจะคอยเป็นก้างขวางคอเชอร์รี่เอง น้องหนอนเกลียดเชอร์รี่สุดๆ) เรื่องราวชีวิตในคอนโดของฉันเป็นไปอย่างราบรื่น ฉันสุขกายสบายใจขึ้นอีกมากแสนมาก จากที่เคยตื่นตีสี่ครึ่งกลายเป็นหกโมงครึ่ง ตื่นมาไม่ต้องเจอวิสัยทัศน์ที่บาดจิตบาดใจ น้องรุ้งน้องเมฆต่างพากันแฮ้ปปี้ พี่หนิงทราบทีหลังว่าพวกเราย้ายมาอยู่คอนโด เขาไม่ชอบใจอย่างมาก แต่ใครจะสนความคิดของเขา ในเมื่อเขาเป็นคนอื่นไปแล้ว เหลือความผูกพันกันคือเลือดเนื้อของเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันไม่อาจตัดพี่หนิงออกไปจากชีวิตได้อย่างสิ้นเชิง พี่หนิงเป็นพ่อที่รักลูกมากๆ –นี่คือข้อดีที่สุดของเขา เขาคอยโทร.หาลูกๆ พาลูกไปเที่ยวเมืองนอกทุกปิดเทอม หากเขาหยุดบินตรงกับวันเสาร์อาทิตย์ เขาจะมารับลูกไปทานข้าวตามร้านที่ลูกชอบ พี่หนิงจะคอยให้ลูกๆ (บางครั้งมีฉันรวมด้วย) สั่งอาหารก่อน เขาจะสั่งเป็นคนสุดท้าย และเลือกเมนูที่รู้ว่าเราแม่ลูกชอบทาน ..แหม..มีโหมดน่ารักเหมือนกันนะพี่หนิง จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:25:31 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 9 พี่หนิงยังคงไปๆมาๆอยู่กับเชอร์รี่แบบเดิม ไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ไม่แต่งงาน ไม่จดทะเบียนสมรส ทำให้เชอร์รี่ไม่หายบ้าเสียที เวลาไปบิน เชอร์รี่จะมีท่าทีที่เราเรียกกันว่า “ให้ท่า” ผู้ชายอยู่เสมอ ใครๆเขารู้กันทั้งนั้น แต่พี่หนิงไม่ยอมฟังเวลาใครเตือน เชอร์รี่นี่เธอแรงจริงๆ ฉันไม่ต้องคอยสอดแนมเรื่องพี่หนิงเลย มีคนคอยส่งข่าวตลอด จนบางครั้งเมื่อมีใครสักคนเริ่มเอ่ยปากกับฉันถึงพี่หนิงกับเชอร์รี่ ฉันจะยกมือห้าม พร้อมกับบอกว่า “อย่า อย่า ห้ามพูดเรื่องไม่สร้างสรรค์ เรื่องเก่าๆ ไม่หนุก” แล้วเลยเปลี่ยนเรื่องไปเม้าท์ดาราดีกว่า เหตุการณ์ดำเนินไปแบบนี้เรื่อยๆ ผ่านวันเกิดเชอร์รี่มาหลายปี หล่อนก็ไม่ได้ทะเบียนสมรสซักที บางครั้งฉัน(ที่ชอบใจอ่อน) สงสารเชอร์รี่อยู่เหมือนกัน หล่อนคงรักพี่หนิงน่าดู ยอมทนอยู่แบบนั้นมานาน แต่บางคนบอกฉันว่าหล่อนกลัวเสียหน้าต่างหาก แถมอายุมากขึ้นทุกวัน หาใครใหม่ไม่ได้ แล้ว มีพี่หนิงอยู่ หล่อนยังคุยโม้ไปได้เรื่อย ลูกเรือใหม่ๆที่ไม่เคยรู้จักฉันต่างคิดว่าหล่อนเป็นเบอร์หนึ่งของพี่หนิงทั้งนั้น เอาเถอะๆ ฉันไม่เกี่ยวแล้ว ฉันว่าฉันทำใจได้แล้วนะ แต่มีเรื่องเกิดขึ้นเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันตัดพี่หนิงขาดไม่หมด หรือว่าอาจจะเป็นแค่ความห่วงใยฉันเพื่อนร่วมโลกก็ได้ เรืองมีอยู่ว่า...เช้าวันหนึ่ง พี่หนิงโทร.มาปลุกฉัน เขาบอกฉันว่า “ริน พี่เป็นอะไรไม่รู้ เมื่อคืนบินกลับมาจากแฟรงค์เฟิร์ต ตอนพัก นอนไม่ได้เลย หายใจไม่ออก ต้องนั่งมาตลอด หอบๆด้วย เหนื่อยมากเลยริน” “แล้วนี่พี่หนิงอยู่ไหน รีบไปหาหมอสิคะ รินว่าแล้วว่าพี่หนิงต้องไม่สบาย คราวที่แล้วที่พี่หนิงมาหาลูกน่ะ พี่หนิงผอมลงไปตั้งเยอะ ..” ฉันบอก “งั้นเดี๋ยวพี่ขับรถไปหาหมออาณัติเลยดีกว่า” หมออาณัติเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของพี่หนิงตั้งแต่ชั้นประถมจนจบมัธยม พี่หนิงเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร ส่วนหมออาณัติเรียนม.ปลายต่อที่โรงเรียนและเลือกเรียนแพทย์ ตอนนั้นคุณหมอเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งกลางกรุงเทพ ฉันคุยกับพี่หนิงแล้วนอนต่อ เพิ่งตีห้ากว่าเอง ไฟลท์ที่กลับจากยุโรปมักจะลงแต่เช้า บางครั้งเช้ามืด ตอนนั้นพี่หนิงย้ายไปบินเครื่องจัมโบ้ 747-400 แล้ว เครื่องแบบนี้ใช้บินแต่ไฟลท์ยาวๆ เพราะเป็นเครื่องใหญ่ จุน้ำมันได้มาก จุผู้โดยสารสี่ร้อยกว่าคน สามรถบินตรงไปยุโรปได้เลย โดยไม่ต้องแวะเติมน้ำมันที่ไหน ฉันเองชอบทำงานบนเครื่องจัมโบ้มากๆ พูดแล้วคิดถึง อยากกลับไปเป็นแอร์แต่ตอนนี้เป็นได้แค่แอร์กี่ อิอิ จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:26:45 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 10 นอนต่อไปสักพัก พี่หนิงโทร.มาอีกแล้ว “ริน พี่มาถึงโรงพยาบาลแล้ว โชคดีหมอณัติมันมาแต่เช้า มันบอกว่าสงสัยหัวใจพี่คงไม่ค่อยดี เดี๋ยวผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจมา มันจะให้ตรวจพี่ รินมาได้มั้ย” ฉันรับคำ ห่วงเขาขึ้นมา อย่าเพิ่งว่านะว่าฉันเจ็บแล้วไม่จำ ฉันเป็นห่วงพี่หนิงในสถานะพ่อของลูก ไม่ใช่สถานะสามีของฉัน ฉันทำใจมานานเนิ่นแล้วว่าฉันพลาดไปในการแต่งงานกับพี่หนิง เรื่องมันจบไปแล้ว ถึงจะคาราคาซังบ้างก็ไม่ใช่เรื่องน่าใส่ใจ ชีวิตฉันต้องก้าวไปอีก จะมัวเหลียวมองข้างหลัง นึกถึงแต่เรื่องที่ทำให้เจ็บใจไปทำไม แปลกที่พี่หนิงโทร.หาฉันก่อนใคร เพราะเมื่อฉันไปถึงโรงพยาบาลแล้วถามพี่หนิงว่าบอกคุณแม่เขาหรือยัง เขาตอบว่าบอกฉันคนเดียว ยังไม่ได้บอกใครอีก ฉันเดาเอาว่าเชอร์รี่คงไม่อยู่ ไม่งั้นพี่หนิงคงบอกหล่อนก่อนมากกว่ามาบอกฉัน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจตรวจพี่หนิงอยู่นาน ผลสรุปคือ สั่งให้พี่หนิงนอนโรงพยาบาลทันที เพราะหัวใจพี่หนิงทำงานเพียงแค่ยี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ เนื่องจากลิ้นหัวใจรั่ว ต้องผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจด่วน พี่หนิงได้รับการผ่าตัดในวันรุ่งขึ้น เขาโทร.ไปบอกคุณแม่ของเขาซึ่งรีบมาพร้อมพี่หน่อย และเมื่อฉันได้รับทราบว่า น้องสาวของเขากำลังตามมาอีกคน ฉันจึงกลับคอนโด ปล่อยให้คนบ้านเขาดูแลกันเอง การผ่าตัดผ่านไปเรียบร้อย พี่หนิงโทร.มาบอกฉันว่า ถ้าจะไปเยี่ยมเขาให้โทร.บอกก่อน เขาจะบอกเองว่าฉันจะไปได้หรือไม่ได้ตอนไหน ฟังแล้วเซ็ง ที่นึกจะพาลูกๆไปเยี่ยมพ่อเลยล้มความคิด พี่หนิงคงกลัวฉันไปมีเรื่องกับเชอร์รี่กระมัง พี่หนิงหยุดบินนานเก้าเดือนกว่า บริษัทต้องพิจารณาการเจ็บป่วยของพี่หนิงว่าจะสามารถกลับไปบินได้ไหม พี่หนิงต้องไปทดสอบความฟิตของร่างกาย ตรวจร่างกาย ตรวจสภาพการทำงานของหัวใจ ฯลฯ สรุปคือ บริษัทให้พี่หนิงกลับไปบินได้ ในตำแหน่งเดิม เวลาผ่านไปอีก สถานการณ์ต่างๆเหมือนเดิม มีเรื่องน่ารำคาญใจจากเชอร์รี่บ้าง แต่ไม่มากพอที่จะทำให้ฉันสะเทือนใจได้อีก ฉันเฉยชา และชินแล้ว จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:30:27 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 11 ชีวิตรันทด...เรื่องจริงผ่านคอมพ์ ตอนที่สิบหก (ตอนจบ) 16.3 ถึงตอนนี้ ฉันยังไม่ได้เล่าถึงพี่อินเลย ที่เดากันว่า รินคงได้กลับไปคบกับพี่อินอีก เป็นอันว่า ไม่ถูกนะค้า ฉันไม่ได้พบพี่อินอีกเลย หลังจากได้จดหมายของเขาที่ฝากบิวมาจากนาริตะ นานกี่ปีแล้วก็ขี้เกียจนับ พี่อินไม่ได้กลับมาทำงานที่สายการบินแห่งอดีตของเรา พี่อินเป็นภาพเลือนรางในหัวใจฉัน แม้เรื่องราวต่างๆจะชัดเจนอยู่กับความทรงจำ แต่ความรู้สึกที่ฉันมีตอนนี้คือ เฉยๆค่ะ ...เฉยมากกก ให้เจอกันอีกก็คงไม่รู้สึกอะไร...ละมั้งคะ...) ระยะหลังๆฉันคุยกับพี่หนิงไม่ค่อยได้ เขาดูหงุดหงิดอยุ่ตลอดเวลา พูดจาแต่ละครั้ง ...ไม่น่าฟังเอาซะเลย ฉันเบื่อที่จะคุยกับพี่หนิง เบื่อที่เขาคอยสั่งให้ฉันดูลูกแบบนั้นแบบนี้ บางครั้งฉันถึงกับเหลืออด ด่าไปเลยว่า เลิกยุ่งกะฉันเสียที เขาก็จะหายๆไป แล้วมาใหม่ วนเวียนเป็นวิญญาณหลอนอยู่จนถึงวันนี้ เมื่อแรกเขียนเรื่องนี้ ฉันคิดพล้อตไว้แล้วหมดทุกตอน ทั้งหมด 18 ตอน รวมทั้งคิดไว้ว่าตอนจบจะเขียนเป็น 18.1,18.2,18.3 แต่ละตอนจะต่างกัน ให้ท่านผู้อ่านเลือกเอาเองว่าอยากให้เรื่องจบแบบไหน แต่แล้ว เมื่อสักเดือนกว่ามานี่เอง ที่ฉันได้รับทราบเรื่องที่ทำให้เปลี่ยนใจ ต้องเปลี่ยนพล้อต และตัดสินใจว่าควรบอกเล่าเรื่องที่ “เกิดขึ้นจริงๆ” ให้ผู้อ่านที่น่ารักของฉันทราบ เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ พี่หนิงจัดงานแต่งงานกับเชอร์รี่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง โดยที่ฉันไม่ทราบเลย เพราะยุ่งอยู่กับการดูแลคุณพ่อที่ป่วยหนัก คนที่มาเล่าแจ้งแถลงไขเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังไม่ใช่ใครที่ไหน ...น้องหนอนไง เธอโทร.มาเล่าๆๆๆๆ และระบายความในใจมากมาย ฉันจะสรุปให้ฟังสั้นๆ เพราะเรื่องนี้ยาวเกินไปเสียแล้วในความรู้สึกฉัน ที่คิดว่ามันจบนั้นมันไม่จบ มันกลับกลายเป็นตอนใหม่ได้อีกด้วยซ้ำ (5555------------เยาะเย้ยตัวเอง) จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:36:08 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 12 ในงานแต่งงานพี่หนิง คุณแม่ พี่สาว น้องสาวเขาไปกันครบ เพื่อนๆไปไม่มาก น้องหนอนไม่ไป แต่ฟังจากคนที่ไปงานมาเล่าให้เธอฟังว่า ในงานนั้น มีการฉายสไลด์มัลติวิชั่น บอกเล่าความเป็นมาของพี่หนิงกับเชอร์รี่ตั้งแต่เด็กจนโต รวมทั้งการที่สองคนนั้นมาพบกันและรักกันตอนเชอร์รี่เรียนมหาวิทยาลัย (ฮาค่ะฮา) ผู้คนที่ไปในงานพากันกระอักกระอ่วนงวยงงกันไปหมด เพราะต่างคนต่างรู้กันดีว่าเชอร์รี่แย่งพี่หนิงไปจากฉันต่างหาก สมกับที่ฉันเคยว่ามั้ยว่า เชอร์รี่นี่หล่อนไม่มีความคิด หรือไม่ได้คิด เรื่องการแต่งงานของพี่หนิงมาพร้อมข่าวการใช้บ้านที่ฉันมีสิทธ์อยู่ตามกฎหมายเป็นที่อยู่ของเขาทั้งคู่ เชอร์รี่ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านที่ยังเป็นกรรมสิทธิ์ของฉัน หล่อนเอาเสื้อผ้าของหล่อนไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าทุกห้อง กับทั้งวางของใช้ส่วนตัวจองที่ไว้หมด หล่อนรื้อถอนศาลพระภูมิที่บ้านฉันหมดเลย ฉันเคยตั้งไว้สองศาลตอนสร้างบ้าน เลือกซื้อศาลที่สวยงามและมีราคามา เพื่อความเป็นสิริมงคลของบ้าน ฉันจึงตั้งทั้งศาลพระภูมิและศาลเจ้าที่ น้องหนอนเล่าว่า หล่อนมาเรียกคนสวนผู้ชายชาวพม่าที่บ้านคุณแม่พี่หนิงไปรื้อถอนศาล มีสองศาลที่ฉันเคยตั้งไว้ คือศาลพระภูมิและศาลเจ้าที่ คนสวนคนนั้นกลับไปนอนจับไข้อยู่สามวัน หล่อนให้ผู้ชายสวมชุดขาวมาเอาศาลที่รื้อถอนแล้วออกไปจากบ้าน และจ้างคนมาขุดน้ำตกแทน ไม่รู้เป็นเคล็ดอะไรของหล่อน ฉันทราบมานานแล้วว่าเชอร์รี่ไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ หล่อนนับถือลัทธิหนึ่งที่ฉันถามผู้รู้ได้ความมาว่า เป็นลัทธิเทียมเท็จลัทธิหนึ่งที่ไม่เป็นที่ยอมรับในศาสนาใดๆ เป็นลัทธิบูชาพระเจ้าองค์ใดไม่ทราบ จะชุมนุมกันตามบ้าน ไม่มีการประกอบพิธีทางศาสนาที่ใดๆทั้งสิ้น หล่อนจึงต้องทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอื่นๆให้หมด ฉันมีห้องพระเล็กๆในบ้าน มีโต๊ะหมู่บูชาเป็นไม้ฝังมุกงดงามมาจากเวียดนาม พี่หนิงซื้อมาตั้งแต่สมัยที่เราสร้างบ้านใหม่ๆ ฉันตั้งพระพุทธชินราชองค์ใหญ่ที่ได้มาจากพิษณุโลกไว้เป็นพระประธาน มีพระพุทธรูปองค์อื่นๆอีกมากพอควรที่ฉันบูชาไว้ เป็นห้องพระที่สวยงามทีเดียวในความรู้สึกฉัน ตอนอยู่บ้าน ฉันเข้าไปไหว้พระทุกวันก่อนนอน บ่อยครั้งที่นั่งร้องไห้รำพึงรำพันให้คุณพระคุณเจ้าปกป้องฉันและลูกๆจากสิ่งเลวร้ายที่เข้ามาครอบคลุมชีวิต จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:37:19 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 13 เชอร์รี่จัดการเคลียร์ห้องพระ เอาทุกอย่างออกจากห้อง พระพุทธรูปต่างๆ ที่ฉันเคยกราบไหว้บูชา หล่อนเอาไปทิ้งไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ห้องพี่หนิงในบ้านคุณแม่เขา ส่วนห้องที่เคยเป็นห้องพระ หล่อนเอาข้าวของรกๆของหล่อนไปสุมไว้เต็ม เรื่องศาลพระภูมิและเรื่องห้องพระ ยังไม่พอสำหรับหล่อนหรอก หล่อนเอาโกศทองเหลืองที่ใส่อัฐิคุณพ่อพี่หนิงไปทิ้งขยะ (ลืมเล่าไปว่าคุณพ่อพี่หนิงเสียชีวิตตั้งแต่น้องเมฆอายุเพียงเดือนกว่า) เด็กที่บ้านคุณแม่เขาเป็นคนมาเจอ และเอาโกศนั้นไปให้คุณแม่ดู ด้วยเหตุนี้ทำให้คุณแม่พี่หนิงเลิกพูดกับเชอร์รี่และเริ่มปรารภกับคนรอบด้านว่า รินนั้นไม่ควรทิ้งบ้านไปเลย โถ..คุณแม่...กว่าจะมาเห็นรินดี ก็สายไปหมดแล้ว เชอร์รี่เอาโซ่พร้อมกุญแจดอกใหญ่ไปล่ามคล้องประตูรั้วที่เป็นทางเข้าออกระหว่างสองบ้าน หล่อนทะเลาะกับน้องหนอนทุกครั้งที่เจอหน้า ชี้หน้าด่ากัน ตีกันเป็นกิจวัตร ล่าสุด หล่อนโยนกระถางต้นไม้ใส่น้องหนอน แต่ไม่โดน ส่วนน้องหนอนเขวี้ยงรองเท้าพี่หนิง (เบอร์ 11) โดนหัวหล่อนเต็มเป้า พี่หนิงได้แต่ตะโกนห้าม ...เชอร์รี่หยุด...หนอนหยุดดด...ไม่ได้ผลเลย ตอนนี้คู่กรณีของเชอร์รี่กลายเป็นน้องหนอนไปเสียแล้ว เชอร์รี่จะไม่กล้าอยุ่ที่บ้านคนเดียวเลย หากพี่หนิงไม่อยู่ หล่อนจะกลับไปอยู่บ้านของหล่อน ซึ่งเป็นทาวน์เฮ้าส์อยู่แถวซอยวัชรพล (บอกไม่ได้ว่าตรงไหนแน่ เพราะฉันเองไม่เคยไป) ที่เชอร์รี่ไม่กล้าอยู่คนเดียว ไม่ใช่หล่อนกลัวเกรงน้องหนอนหรอก แต่หล่อนกำลังอ่อนแอ หากสู้กัน หล่อนคงแพ้แน่ๆ .......เพราะเชอร์รี่ท้อง ใกล้คลอดแล้ว........ นวลโทร.มาบอกฉันแบบเจ็บแค้นแทนว่าพี่หนิงโทร.ไปหานวลที่ต่างจังหวัด ชวนนวลมาเลี้ยงเด็กลูกใหม่ชองเขากับเชอร์รี่ นวลปฏิเสธ บอกว่าเธอมาไม่ได้ แม้แต่คนเลี้ยงลูก เจ้าหล่อนยังจะเอาคนเลี้ยงลูกของฉันอีก คิดได้ไงทั้งพี่หนิงทั้งเชอร์รี่ จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:38:52 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 14 ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ปัญหาของฉัน ปัญหาของฉัน ณ.เวลานี้ คือ... ฉันจะทำอย่างไรดีเรื่องบ้านของฉันซึ่งตอนนี้เชอร์รี่เข้าไปครอบครองและเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่างโดยถือสิทธิ์ที่ทึกทักเอาเอง ตามสัญญาการหย่า บ้านนั้นยังคงเป็นสิทธิ์ของฉันอย่างสมบูรณ์ บ้านที่ฉันเคยอยู่ เคยดูแล ของทุกชิ้นในบ้านฉันเป็นคนจัดวาง เป็นคนหาซื้อมา กระดิ่งอันเป็นของสะสมของฉัน ป่านนี้โดนปาทิ้งไปหรือยัง คริสตัลชวารอฟสกี้ที่ฉันค่อยๆซื้อ ค่อยๆสะสม จะแหลกคามือเชอร์รี่ไปยังน้อ ตุ๊กตาพอร์ซเลนสวยสง่าจากสเปน ตุ๊กตาเกาหลีหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนแดจังกึมอีกหลายตัว บาร์บี้นับร้อยของน้องรุ้งที่ฉันซื้อแทบทุกไฟลท์ที่ไปบิน หุ่นยนต์ของน้องเมฆ รถบังคับ อัลตร้าแมนทั้งชุด ไอ้มดแดงอีก หนังสืออีกมากมาย วีดีโอเทป แผ่นเลเซอร์ดิสก์ ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวใจ ไหนจะเครื่องแก้ว เครื่องกระเบื้อง เครื่องครัวอีก ล้วนแต่เงินฉันซื้อมาทั้งนั้น ของแต่งบ้านแต่ละชิ้น ซื้อมาจากประเทศต่างๆ ถึงสร้างบ้านใหม่ ฉันคงไม่มีปัญญาบินไปซื้อมาอีก คิดแล้วจาเป็นลมด้วยความเสียดาย หรือว่าทุกอย่างนั้นมันแค่ของนอกกาย ไม่ควรเอามายึดถือ ไม่ควรเอามาเป็นเรื่องกลุ้ม น่าเอามาเป็นเรื่องขำมากกว่า ว่าคนแบบนี้ก็มีในโลก หล่อนเป็นคนละโมบ อยากได้ทุกอย่างที่เป็นของฉัน เอาไปเถิด หล่อนเอาไปได้เพียงพี่หนิงและสมบัตินอกกาย สิ่งที่เป็นของฉันจริงๆคือตัวฉัน ลูกทั้งสองที่รักของฉัน และศักดิ์ศรีของฉันที่ไม่มีใครเอาไปได้ น่าขอบคุณที่มีคนแบบเชอร์รี่กับพี่หนิงเสียด้วยซ้ำ ...ที่ทำให้ฝันอยากเป็นนักเขียนของฉันเป็นจริงขึ้นมา จบแล้วค่ะ 9 พฤศจิกายน 2549 จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:41:49 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 15 บทส่งท้าย เมื่อเริ่มเขียนเรื่องนี้ ฉันตั้งใจว่าต้องสานฝันตนเองให้สำเร็จเสียที ............ฉันอยากเป็นนักเขียนค่ะ............... อยากเป็นมาตั้งแต่เด็กๆ ทำให้ฉันเลือกเรียนอักษรศาสตร์ และเรียนวิชาการประพันธ์มาหลายคอร์ส แต่ชีวิตที่หันเหไปเป็นแอร์ ได้เห็นโลกกว้าง ได้พบเจอเรื่องอื่นๆได้เพลินเพลิดไปกับกิเลสตัณหาของตนเอง ทำให้ฉันไม่ได้ตั้งใจเขียนให้ใครอ่านสักที แค่เขียนให้ตัวเองอ่านเล่นๆ เป็นบันทึกที่ไม่มีการต่อเนื่อง คือนึกอยากเขียนก็เขียน ไม่อยากก็ไม่เขียน จนคืนหนึ่ง นั่งอยู่ในห้องคนไข้หมายเลข 1418 ตึก ภปร. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เฝ้ามองคุณพ่อที่นอนหลับด้วยความอ่อนเพลียจากการเจ็บป่วย มองท่านไปมา เลยหยิบสมุดมาเขียนพล้อตเรื่องคร่าวๆ จัดตัวละครที่อิงมาจากตัวจริงทั้งหมด เขียนเรื่องตัวเองนี่แหละ ไม่ต้องยอกย้อนคิดมาก ต่อจากนั้น เรื่องราวต่างๆไหลหลั่งมาจากความทรงจำของฉันเองล้วนๆ หลายท่านสงสัยว่า นี่มันเรื่องจริงหรือ ...จริงค่ะ คนแบบเชอร์รี่มีจริงหรือ..........................จริงค่ะ พี่หนิงทำแบบนี้กับรินจริงหรือ.................จริงค่ะ รินไม่อายหรือที่เอาเรื่องตัวเองมาเขียน......มีบ้างค่ะ รินมีแฟนใหม่มั้ย.......................................ไม่มีค่ะ มีแต่พี่น้องทั้งนั้น (ตอบแบบดารา) พี่อินเป็นอย่างไรบ้าง.................................ไม่ทราบจริงๆค่ะ แล้วหนุ่ยเป็นใคร.......................................ขอไม่ตอบนะคะ รินคิดว่าตัวเองเป็นคนดีหรือเปล่า..............ไม่ค่ะ เหมือนปุถุชนทั่วไปที่มีดีมีไม่ดี (..แต่ดีกว่าเชอร์รี่แน่นอน) น้องรุ้งสวยมั้ย.............................................สวยค่ะ น้องเมฆหล่อมั้ย..........................................หล่อค่ะ (แหม แม่ก็ต้องเข้าข้างลูกสิคะ ดูแม่พี่หนิงสิ) น้องรุ้งมีแฟนยัง...........................................ยังค่ะ น้องเมฆมีแฟนยัง.........................................ยังค่ะ น้องเมฆเป็นเกย์ป่าว.....................................(คิดว่า)ไม่ค่ะ มีอะไรอยากบอกท่านผู้อ่านมั้ย....................ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณที่สุดค่ะ มีอะไรอยากแนะนำกันอีก...........................วันนี้คุณดูแลคนที่คุณรักหรือเปล่า ถ้าวันนี้ลืม พรุ่งนี้เอาใหม่นะ จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:43:19 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 16 อ้าวววว... ตายละ ลืมคำถามประจำตอนจบไปจนได้ คำถามคือ... *****คุณได้ข้อคิดอะไรจากการอ่านเรื่องนี้?***** อยากตอบแบบไหนได้ทั้งนั้นค่ะ หมดเขตการตอบสิ้นเดือนนี้นะคะ ประกาศผลวันศุกร์ที่ 1 ธันวาคม รางวัลทั้งหมดมี 5 รางวัลตามเคย เป็นนาฬิกา ของแอร์กี่เองค่ะ (บอกแล้วว่าไม่ค่อยลงทุนเลย) ส่วนรางวัลบัตรของขวัญห้างเซ็นทรัล ได้จัดส่งให้ทุกท่านไปนานแล้วค่ะ ยกเว้นคุณแม่น้องโปรแกรม ที่เมลมาบอกว่าอยากให้พี่รินซื้อเป็นของให้น้อง พี่รินมัวเฝ้าคุณพ่อ เพิ่งซื้อของเมื่อวาน แล้วจะรีบส่งให้พรุ่งนี้นะคะ ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านอีกครั้งสำหรับกำลังใจและความจริงใจที่มีให้แอร์กี่ผ่านมาทางตัวอักษรในทุกกระทู้ บ๊าย บาย นะคะ พบกันใหม่เรื่องหน้า........... ด้วยรักจาก แอร์กี่ จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 01:45:50 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 17 ขอบคุณก่อนเลยค่า ดีใจจังเลย ------- ขอมาเพิ่มคำตอบค่ะ คุณได้ข้อคิดอะไรจากการอ่านเรื่องนี้? จะให้พูดว่าข้อคิด มันก็คงไม่ใช่อ่ะค่ะ ไม่รู้ว่าใช่ข้อคิดหรือเปล่า แต่คิดได้ว่า ชีวิตมันก็แค่นี้เอง ไม่มีคนไหนที่จะมีความสุขตลอดเวลา หรือทุกข์ตลอดเวลา ง่ายๆก็คือ ชีวิตคนเรามันไม่ได้สมบูรณ์แบบน่ะค่ะ แต่เลือกที่จะทำให้ตัวเองมีความสุขได้ ถ้ามองภายนอก คุณรินที่เป็นคนสวย ครอบครัวทางคุณพ่อคุณแม่เพียบพร้อม ได้สามีที่หน้าตาดี อาชีพการงานก็ดี คนที่ไม่รู้อะไร ก็คงพูดได้ว่า แค่นี้ชีวิตก็มีความสุขแล้ว แต่จริงๆแล้ว หาได้เป็นเช่นนั้นไหม ชีวิตคุณริน ต้องมีมารผจญแบบเชอร์รี่ ทำให้ชีวิตต้องสุขบ้าง ทุกข์บ้างมาตลอด จากนี้ไป ขอให้ทุกวันของคุณรินมีแต่ความสุขนะคะ ส่วนเชอร์รี่ เราว่าจริงๆแล้วเขาหลงไปกับสิ่งที่เขาเรียกว่าความสุข เขาคิดว่าการได้ครอบครองพี่หนิงนั่นคือ ความสุข การได้ครอบครองของๆคุณรินแล้วทำให้เขามีความสุข ก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ ใครจะรู้ว่าจริงๆเขาจะสุขหรือเปล่า จริงๆเขาเป็นคนน่าสงสารนะคะ ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว อยากให้คุณรินอโหสิให้เขาน่ะค่ะ ส่วนเรื่องบ้าน อันนี้ไม่รู้เรื่องทางกฎหมายน่ะค่ะ แต่ถ้าเป็นเราเราจะให้คุณหนิงหาค่าสร้างบ้านมาชดใช้ค่ะ (พร้อมดอกเบี้ยนะคะ อย่าลืม) เนื่องจากว่าเราคงไม่กลับไปบ้านหลังนั้นแล้วค่ะ เรายังงงๆอยู่เลยว่าคุณรินไม่กลับบ้านไปอยู่กับทางคุณพ่อคุณแม่คุณริน อ้อ ส่วนเรื่องของที่คุณรินว่ามานั้น หากไม่เหลือ ถือซะว่าเป็นของนอกกายนะคะ อย่าไปคิดถึงมันอีกเลยค่ะ จริงๆเรื่องคุณริน อยากให้จบลงที่ว่า คุณรินได้กลับไปอยู่กับคุณอิน แต่ในความเป็นจริงๆ หากเป็นงั้นจริงเราว่าภรรยาคุณอินก็เป็นคนน่าสงสารนะคะ จบอย่างนี้ จบอย่างที่ควรจะเป็นในความเป็นจริงนี่แหละค่ะ ดีแล้ว สุดท้ายนี้ ดีใจกับคุณริน เรื่องน้องหนอนและคุณแม่พี่หนิงด้วยนะคะ ที่เริ่มเห็นความดีในตัวคุณริน แล้วคุณหนิมละค่ะ ดีขึ้นหรือยัง ขอให้คุณรินเข้มแข็งนะคะ เชื่อว่าคุณรินมีกำลังใจเต็มเปี่ยมที่จะมีชีวิตต่อไป (ช่วงเวลาที่ผ่านมาน่าจะเป็นช่วงที่โหดร้ายที่สุดแล้วนะคะ คงไม่มีอะไรที่ร้ายไปกว่านี้แล้วละค่ะ) ป.ล.ขอบคุณนะคะที่มาเล่าเรื่องราวให้อ่านกัน ขอให้มีความสุขกับทุกๆวันนะคะ แก้ไขเมื่อ 10 พ.ย. 49 02:29:11 จากคุณ : hikawa - [ 10 พ.ย. 49 01:47:22 ]

ความคิดเห็นที่ 18 ขอบคุณก๊าบๆๆๆ อ่านต่อๆๆ มาทีเดียว ยาวสุดๆ ^^ จากคุณ : ปีศาจตัวอ้วนหมายเลข 17~ - [ 10 พ.ย. 49 01:48:31 ]

ความคิดเห็นที่ 19 เห็นชืื่อคุณแอร์กี่แล้วดีใจมากๆ ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวขึ้นไปอ่านก่อนค่ะ อิอิ จากคุณ : monopoly - [ 10 พ.ย. 49 01:54:52 ]

ความคิดเห็นที่ 20 ว้าว ในที่สุดก็ได้อ่าน และมาทักทายพี่แอร์กี่แล้วววว หลังจากที่ต้องไปตามอ่านตามลิงค์เก่า ๆ ที่เพื่อน ๆ เค้าแปะไว้ให้ ดีใจจังค่ะ จากคุณ : คุณแม่ตัวเล็ก - [ 10 พ.ย. 49 01:55:57 ]

ความคิดเห็นที่ 21 พี่แอร์กี่กลับมาแล้ว พร้อมตอนจบ ขอบคุณมากๆ ครับ :-) จากคุณ : ดูดาว (ดูดาว) - [ 10 พ.ย. 49 01:57:08 ]

ความคิดเห็นที่ 22 Very glad to read it before many other fan club... Wish P'Air Gee all the wonderful things in the world and thanks a lot for sharing your stories ka... จากคุณ : Peta - [ 10 พ.ย. 49 01:59:05 A:193.63.35.92 X: TicketID:107326 ]

ความคิดเห็นที่ 23 เย้ๆๆๆ ดีนะเนี่ยที่ยังไม่นอน จากคุณ : donita - [ 10 พ.ย. 49 01:59:54 ]

ความคิดเห็นที่ 24 ดีใจมากๆค่ะที่ได้อ่านคนแรกหรือเปล่า... ขอปาดหน่อยนะคะ แต่พี่รินคะ นู่อยากบอกว่ายังไม่ได้รางวัลจากครั้งที่แล้วเลยค่ะ(ขอทวงนิดนิง)อย่าโกรธนะคะ เดี๋ยวจะมาโพสใหม่ค่ะ จากคุณ : แม่น้องโปรแกรม (minya_program) - [ 10 พ.ย. 49 02:01:48 ]

ความคิดเห็นที่ 25 ขอโทษค่ะ พี่โพสบอกแล้ว แย่จริงๆเลย ให้อภัยนู๋ด้วยค่ะ จากคุณ : แม่น้องโปรแกรม (minya_program) - [ 10 พ.ย. 49 02:02:58 ]

ความคิดเห็นที่ 26 เย้..ออนไลน์ดึกๆเนี่ยดีหยั่งงี้เอง รอตั้งนานได้อ่านตอนจบแล้ว ขอบคุณค่ะ จากคุณ : asta - [ 10 พ.ย. 49 02:03:54 ]

ความคิดเห็นที่ 27 กำลังจะกลับบ้านแล้วนะ...เลยเข้ามาดูซะหน่อย... แล้วก็...ได้..อ่านสมใจอยาก..... รอ ร้อ รอ มานานสมหวังซะที....อิอิ จะติดตามอ่านเรื่องของพี่ต่อๆไปค่ะ จากคุณ : หญ้าหนวดแมว - [ 10 พ.ย. 49 02:04:39 ]

ความคิดเห็นที่ 28 ขออภัยค่ะ ขอแก้ข้อความในความเห็น#5 และ # 6 ใหม่นะคะ ใน # 5 บรรทัดที่ 11 ตอนที่เขียนว่า... เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนน้องหนอนสอบเอ็นทรานซ์ ฉันเป็นคนไปส่งเธอสอบ และขับรถกลับมาบ้าน.... (ตรงนี้จะต่อด้วยข้อความที่ว่า...) ...กลับไปที่สนามสอบอีกตอนกลางวันเพื่อนำอาหารกลางวันไปให้น้องหนอนทาน ฉันกลัวว่าหากทานอาหารที่ขายๆกัน น้องหนอนอาจจะท้องเดินได้ เลยเอาอาหารไปส่งทุกวัน... และบรรทัดที่ 18 ประโยคจะจบลงตรงที่ว่า...เข้าท่ามั้ยนั่น... ตัดประโยคที่ว่า.... ....ที่สนามสอบอีกตอนกลางวัน เพื่อนำอาหารกลางวันไปให้น้องหนอนทาน ฉันกลัวว่าหากทานอาหารที่ขายๆกัน.... เป็นความผิดพลาดของแอร์กี่เองในการ copy และ paste แก้ไขข้อความก็ไม่ได้ ต้องมาแก้ในความเห็นนี้ ขอโทษจริงๆค่ะ หวังว่าคงไม่ทำให้สับสนไปนะคะ จากคุณ : แอร์กี่ - [ 10 พ.ย. 49 02:11:15 A:202.133.154.165 X: TicketID:090026 ]

ความคิดเห็นที่ 29 Your story is incredible. I read it all and enjoyed it thoroughly. Thank you ever so much for taking the time to publish it on the web.I think you are a wonderful person just like your Dad. จากคุณ : j&j..torino (signorinanino) - [ 10 พ.ย. 49 02:13:51 ]

ความคิดเห็นที่ 30 ขอบคุณครับ สนุกมากครับ จากคุณ : indiena jone - [ 10 พ.ย. 49 02:14:43 ]

ความคิดเห็นที่ 31 เห็นชื่อแอร์กี่มาตั้งนาน ก็ไม่ได้สนใจเลย จนประมาณ 31 ตค จึงได้เริ่มหาอ่าน จากนั้นก็เข้ามาดูว่า ตอนสุดท้าย มาหรือยัง ขอบคุณสำหรับเรื่องราวชีวิตจริงครับ ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ของพี่ ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือ ทำให้ผมได้รับรู้ และถือว่าเป็นบทเรียนที่ดีอีกบทหนึ่ง ขอบคุณครับ จากคุณ : micawber - [ 10 พ.ย. 49 02:26:46 ]

ความคิดเห็นที่ 32 กลับมาตอบคำถาม *****ข้อคิดที่ได้จากการอ่านเรื่องนี้ คือ***** 1. อย่าให้กิเลสตัณหาเป็นใหญ่ เพราะจะนำไปสู่วังวนที่เดือดร้อนไม่สงบสุข 2. ไม่ควรให้มีบุคคลที่สามเข้ามาในชีวิต ถ้ามีก็ต้องจัดการให้เด็ดขาด แล้วก็อย่าไปเป็นบุคคลที่สามของใคร 3. สิ่งที่ดูดีสวยงามอาจจะไม่ใช่ความสุขเสมอไป 4. กว่าจะรู้ว่าสิ่งใดมีค่าก็ต่อเมื่อได้สูญเสียไปแล้ว 5. กรรมใดใครก่อก็ย่อมได้รับผลกรรมนั้น จากคุณ : หญ้าหนวดแมว - [ 10 พ.ย. 49 02:42:18 ]

ความคิดเห็นที่ 33 เข้ามาเช็คพันทิพย์ทุกวัน มาวันนี้เจอดีใจค่ะ ที่มีแอร์กี่กลับมาแล้ว รีบส่งลิงค์ให้เพื่อนๆ ใหญ่ ไอคนที่ยังไม่เปิดคอม รีบโวยวายห้ามให้เพื่อนอ่านก่อน วิ่งไปเปิดคอมใหญ่ ดูดิ อาการหนักมะคะ แต่มันห้ามเราไม่อยู่ เราอ่านไปจะจบแระ เอ...ว่าแต่จะตอบคำถามยังไงอ่ะค่ะ อยากร่วมหนุกด้วย และที่สำคัญอยากเห็นพี่แอร์ น้องรุ้ง น้องเมฆ และน้องหนอน มีความสุขกะชีวิตใหม่นะคะ ในที่สุดมันก้อผ่านไปค่ะ ผู้หญิงแกร่งกว่าที่คิดนะคะ สู้ค่ะพี่ จากคุณ : Sweet Soda - [ 10 พ.ย. 49 03:00:03 ]

ความคิดเห็นที่ 34 จบแล้วววว ขอบคุณคุณพี่รินนะคะ ที่เล่าเรื่องราว ที่เต็มไปด้วย ความรู้สึกมากมาย ความรู้อีกหลายอย่าง ให้ได้อ่าน อิๆ จากคุณ : น้ำแข็งเผา - [ 10 พ.ย. 49 03:01:05 ]

ความคิดเห็นที่ 35 ดีใจค่ะที่ได้อ่านเรื่องของพี่แอร์ เรื่องจิงเรื่องนี่ เป็นอุทาหรณ์สอนใจได้อย่างดี ว่าอย่าไปยึดติดกะสิ่งที่อยู่นอกกายเรา ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก้พอค่ะ จากคุณ : Rinojung - [ 10 พ.ย. 49 03:03:59 ]

ความคิดเห็นที่ 36 ข้อคิดที่ได้ มีมากมายหลายแง่มุม แต่ที่สำคัญที่สุด คิดว่า เรื่องการเลือกคู่ครอง อย่าใจเร็วด่วนได้ (รอให้สามสิบกว่าๆ ก่อน....อิๆๆๆ) ต่อมาคือเรื่องการอบรมเลี้ยงดู พื้นฐานการอบรมเลี้ยงดูที่ไม่ดี (เป็นส่วนหนึ่ง) ที่ทำให้ขาดสำนึกผิดชอบชั่วดี (ตัวอย่างคือเชอรี่) ขอตอบแค่นี้นะคะ เหลือไว้ให้คนอื่นๆ ตอบบ้าง..... จากคุณ : Peta - [ 10 พ.ย. 49 03:07:06 A:193.63.35.92 X: TicketID:107326 ]

ความคิดเห็นที่ 37 ขอบคุณมากค่ะ ตามอ่านตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสุดท้ายค่ะ ^^ จากคุณ : pim(พิม) - [ 10 พ.ย. 49 03:14:30 ]

ความคิดเห็นที่ 38 Sweet Soda คะ เพื่อนคุณเหมือนเพื่อนดิชั้นเลยคะ ห้ามไม่ให้อ่านก่อนอ่ะ  ดูสิคะลุ้นขนาดไหน  อิอิ เอะหรือว่าเพื่อนเราจะเป็นคนเดียวกันคะ จากคุณ : Rinojung - [ 10 พ.ย. 49 03:17:19 ]

ความคิดเห็นที่ 39 เอ๊ะ รึว่าเพื่อนเราจะเปงคนเดียวกันจิงๆ หุหุ Rinojung คะ เพื่อนคนนั้นของคุณ ประมาณเอ๋อๆ มะคะ แระที่สำคัญมันกวนทรีนนนมาก ถ้าเปงอย่างที่บอก มีสิทธิค่ะ อาจเปงคนเดียวกันได้ คิค จากคุณ : Sweet Soda - [ 10 พ.ย. 49 03:31:38 ]

ความคิดเห็นที่ 40 อืมม i think so ka ไม่แน่นะคะ บางทีมันก้พาเอ๋ออ่ะคะ เวลาไปเที่ยวที่ไหน มันจะพาหลงทางตลอดค่ะ จากคุณ : Rinojung - [ 10 พ.ย. 49 03:33:44 ]

ความคิดเห็นที่ 41 Anyone has the whole story in Microsoftword.  Could you please send to me.  Thank you very much.  i try to go to the old link but it does not work any more. jidawat@yahoo.com จากคุณ : lovelyorange (Lovelyorange) - [ 10 พ.ย. 49 03:52:48 ]

ความคิดเห็นที่ 42 ขอบคุณครับ สนุกมากเลย ได้ข้อคิดสอนใจด้วย จากคุณ : โจ๊กตี๋ - [ 10 พ.ย. 49 03:55:52 ]

ความคิดเห็นที่ 43 เรื่องราวตัวหนังสืออาจจะจบแค่นี้ แต่ชีวิตยังก้าวต่อไปทุกวินาที สู้เค้า ทาเคชิ เง้ออออ มะช่าย สู้เค้าครับคุณแอร์กี่ ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง เป็นคุณแม่ที่น่ารักของลูกๆที่น่ารัก เจอกันใหม่เรื่องหน้า...ครับ จากคุณ : ThOrN'n'AO (varathorn) - [ 10 พ.ย. 49 04:00:30 ]

ความคิดเห็นที่ 44 ดีใจกับพี่แอร์ด้วยค่ะที่ผ่านพ้นมาได้ สิ่งของอย่าไปนึกถึงมันเลยค่ะ มันเป็นความทุกข์เปล่าๆ มีชีวิตรอดมาได้ ได้อยู่กับลูกๆที่น่ารัก นึกถึงปัจจุบันให้มากๆค่ะพี่ ความทุกข์อย่าไปเก็บมาใส่ตัวใส่ใจอีกเลย สิบกว่าปีที่ผ่านมามันมากพอแล้ว ดาวเคยเลิกกับคู่หมั้น บินกลับมาตัวเปล่า ทิ้งทุกอย่างไว้ที่โน่น ของรัก ของสะสม เก้าอี้ดีไซเนอร์ตัวโปรด ของเก่ามากมาย แต่ดาวตัดใจค่ะ คิดว่าของมันหาได้ แต่ชีวิตเรา เวลาของเรา มันไปหาที่ไหนไม่ได้ค่ะ ......... เรื่องนี้เลยสอนให้รู้ว่า เวลาเป็นสิ่งมีค่า ไม่ควรเสียมันไปกับคนที่ไร้ค่า เราควรใช้ชีวิตอย่างมีความสุขทุกๆๆวัน พี่แอร์รักนาฬิกา สะสมนาฬิกา ทุกครั้งที่เห็นนาฬิกา เตือนใจตัวเองเสมอนะคะว่าชีวิตเรามีแต่เดินไปข้างหน้า เหมือนเข็มที่อยู่บนหน้าปัด อย่าให้อะไรมากระทบแล้วทำให้เราหยุดเดิน แล้วต้องไขลานวนไปเริ่มนับหนึ่งใหม่ เรื่องของ ตัดใจไปเถอะค่ะ พี่แอร์เดินมาไกลแล้ว อย่าต้องไปเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกเลย รักพี่แอร์ค่ะ แก้ไขเมื่อ 10 พ.ย. 49 04:15:52 จากคุณ : estrella - [ 10 พ.ย. 49 04:02:54 ]

ความคิดเห็นที่ 45 ขอบคุณพี่แอร์กี่มากค่ะ ที่มาแบ่งปันประสบการณ์ และเป็ีนอุทาหรณ์กับบางคน และเป็นข้อคิดสำหรับหลายๆคน ว่างๆอย่าลืมแวะมาห้องนี้นะคะ คิดถึงค่ะ จากคุณ : HaMishNaRuk - [ 10 พ.ย. 49 04:12:07 ]

ความคิดเห็นที่ 46 ขอตอบคำถามค่ะ สิ่งที่ได้จากเรื่องที่คุณแอร์กี่เล่า เรื่องนี้เป็นเรื่องนึงที่ทำให้หลายคนคอยลุ้นและคอยติดตาม ว่าตอนต่อไปและตอนจบจะเป็นยังไง รวมทั้งตัวเราด้วย ถ้าถามว่าได้อะไรจากเรื่องนี้บ้าง แน่นอนที่สุดก็คือได้อรรถรสจากการบรรยายเรื่องและเหตุการณ์ต่างๆของคุณแอร์กี่ ขอชมค่ะว่าบรรยายได้เห็นภาพ และรู้สึกมีส่วนร่วมในเหตุการณ์จริงๆค่ะ พอมองเรื่องที่คุณแอร์กี่เล้า แล้วนึกย้อนถึงตัวเรา ทำให้ได้คิดว่าความรักระหว่างคู่รักนั้น (ขอให้คำว่าคู่รัก เพราะรู้สึกเป็นกลางมากที่สุด) เป็นสิ่งที่หลายๆคนโหยหา และแสวงหา แต่ว่าจะยั่งยืนหรือไม่นั้น ทั้งสองฝ่ายต้องช่วยกันประคับประคอง ถึงจะเป็นไปอย่างราบรื่นและยั่งยืน ถ้าให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องทนแล้ว คงจะต้องนำมาคิดกันอีกครั้งว่านี่คือรัก แบบไหนกันแน่ แต่ความรักของบิดามารดาโดยทั่วๆไปต่อลูกนั้น เสมือนความรักอันบริสุทธิ์ จากที่คุณแอร์กี่ เล่ามา ดิฉันคิดว่า ลูก ความรักที่คุณแอร์กี่มีให้กับลูก และความรักที่คุณพ่อคุณแม่ของคุณแอร์กี่มีให้แก่คุณแอร์กี่ ช่วยทำให้คุณแอร์กี่ฝ่าฝันอุปสรรค์มาจนถึงทุกวันนี้ และต่อไปในวันข้างหน้า ครอบครัวมีส่วนช่วยหล่อหลอม การกระทำ และความคิดของคนแต่ละคนค่ะ และดิฉันชอบ มากในคำลงท้ายของเรื่องค่ะ วันนี้คุณดูแลคนที่คุณรักหรือเปล่า ถ้าวันนี้ลืม พรุ่งนี้เอาใหม่นะ ไม่มีคำว่าสาย และถ้าทำอยู่แล้วทำเลื่อยๆก็ดีค่ะ เพราะซักวันหนึ่งไม่เราหรือคนที่เรารักก็จะจากเราไป สิ่งดีๆที่เราเคยทำให้กันจะทำให้เรามีความสุขเมื่อนึกถึงกัน แม้ว่าเค้าไม่ได้อยู่กับเราแล้วก็ตาม อีกสิ่งหนึ่งที่คิดไม่ตกว่า ถ้าเราเองเจอคนอย่างคุณผลไม้เนี่ยเข้าบ้าง จะให้อภัยเค้าได้ไหม ตามหลักของพระพุทธศาสนาว่า การให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี ถ้าทำได้ก็ดีค่ะ เพราะจะทำให้เราสบายใจด้วย แต่เราจะทำได้จริงหรือเปล่าไม่แน่ใจ เพราะบางทีมันก็เกินไปหน่อย จากคุณ : จู้น :) - [ 10 พ.ย. 49 04:25:30 ]

ความคิดเห็นที่ 47